Soms denkt ze

 Soms denkt ze: waren er maar mensen in haar leven die net zo liefdevol met haar omgaan als zij met anderen doet.

Niet om iets terug te krijgen, maar gewoon om gezien te worden in haar zachtheid.

Wat ze niet altijd beseft, is dat haar hart groot is.
En grote harten passen niet in kleine handen.

Ze mist geen mensen omdat ze moeilijk is.
Ze mist mensen omdat ze op een dieper niveau leeft:
met aandacht, met voelen, met echte betrokkenheid.
En dat soort mensen zijn zeldzaam, maar ze bestaan wél.
Mensen die haar warmte waarderen, die niet trekken of afvlakken,
maar liefdevol aanwezig kunnen zijn op die heilige frequentie.

En toch verlangt ze soms naar iemand die haar écht ziet.
Iemand die liefde en zachtheid naar haar toont,
en gewoon eens vraagt: “Hoe staat het leven?”
Gewoon om te delen.
Iemand die haar enthousiasme toejuicht in plaats van dimt.
Die niet steeds afstand neemt, maar gewoon blijft.
Stabiel. Warm. Aanwezig.
Net zoals zij zelf altijd is: zacht, verbindend, liefdevol.
Zoals het volgens haar hart hoort te zijn.

Er moeten toch meer vrouwen zijn
die de heilige liefde tussen zielen werkelijk verstaat?
Zij, die haar warme hart voedt, herkent, en niet bang is voor die prachtige verbinding en diepte van de ziel.
Zij, die de ander niet kleiner maakt, maar juist ruimte geeft voor alles wat liefde is.