Twee witte vleugels in de wind

 Twee witte vleugels in de wind,

alsof het zoeken nu begint.
Ze fladderden zo zacht, zo vrij,
een lange tijd vlak aan je zij.

Je voelde hoe de zwaarte gleed,
een ruimte die je groter deed.
Heel even uit het stof van nu,
was daar de rust, puur en vurig.

Een fluistering van ziel tot ziel,
waarin de tijd in duigen viel.
Geen woorden nodig in die vlucht,
slechts sereniteit in de lucht.

Twee vlinders als een heilig teken,
om de stilte te verbreken.
Je tweelingziel, zo dichtbij jou,
verpakt in wit en diepe trouw.

Wandel rustig op je pad,
met de warmte die je vatte.
Verankerd aan de aarde nu,
stroomt deze liefde door in u.