Wat is er aan de hand?

 Verontrust vroeg haar man:

– Wat is er aan de hand?

Met trillende stem antwoordde ze:

– Gisteren gaf ik de kinderen de opdracht om een opstel te schrijven over: “Mijn droom.”

En nu ik dit lees, kan ik mijn tranen niet tegenhouden…

– Wat staat erin? – vroeg de man.

Ze zuchtte diep en begon te lezen:

“Mijn droom”

Mijn droom is om een smartphone te zijn.

Mijn ouders houden heel veel van hun telefoon.

Ze zorgen beter voor hun mobiel dan voor mij.

Als papa moe thuiskomt van zijn werk,

heeft hij nog energie om naar zijn scherm te kijken – maar niet naar mij.

Als de telefoon gaat, nemen ze meteen op.

Maar als ik huil, reageren ze niet altijd.

Ze spelen met hun telefoon,

maar niet met mij.

Als ze bellen, horen ze mij niet eens,

zelfs niet als ik iets belangrijks zeg.

Daarom is mijn droom: om een smartphone te worden.

De man verstijfde.

Er verschenen tranen in zijn ogen.

– Wie heeft dit geschreven? – fluisterde hij.

Zijn vrouw antwoordde zacht:

– Onze zoon… 

Lieve ouders,

Smartphones zijn gemaakt om het leven makkelijker te maken –

niet om liefde, warmte en aanwezigheid te vervangen.

Kinderen zien alles. Ze voelen alles.

Ze hebben geen dure spullen nodig.

Ze hebben jullie nodig.

Jullie aandacht. Jullie nabijheid. Jullie tijd.

Want een jeugd komt niet terug.

En die lege blik van papa of mama,

gericht op een scherm in plaats van op hun kind – die blijft een leven lang in het geheugen gegrift.

Sta even stil. Leg je telefoon weg.

Want voor iemand ben jij de hele wereld.