Het ergste is stilte

Op ouderdom is het ergste niet de medicijnen, noch chirurgie, noch stok.
Het ergste is stilte.
Die koude, zware stilte, die je niet met je oren kunt horen maar je ziel raakt.
De stilte die komt als je kinderen niet bellen, sms'en of je bezoeken.
Wanneer de telefoon een stil object wordt en het huis, dat ooit een toevluchtsoord was, nu alleen nog het meedogenloze getik van een klok hoort die lijkt te schreeuwen in eenzaamheid.
Die leegte kan niet gevuld worden met geld en kan niet genezen worden met pillen.
Het is een onzichtbare maar constante pijn, die niet uitwendig bloedt, maar inwendig brandt.
En de grootste pijn is niet de eenzaamheid zelf... maar de herinnering.
Het weten dat je alles hebt gegeven: slapeloze nachten door koorts, extra uren werken zodat ze geen brood missen, eindeloos geduld om te leren lopen, praten, dromen.
Het is om te herinneren dat je onvoorwaardelijk lief hebt gehad en dat je vandaag, in ruil, niet eens een "Hoe gaat het met je?" krijgt. ” of een “ik mis je”.
Veel ouders kijken uit het raam, wachtend op bezoek dat nooit komt.
Sommigen verzinnen excuses om de afwezigheid van kinderen te rechtvaardigen: "Ze hebben het druk,"
"Ze hebben hun leven,"
"Ze komen zeker zondag."
Maar de zondagen zijn doorgebracht... de stoel blijft leeg.
En dan, als de dood komt en het lichaam rust in stilte, dan verschijnt iedereen.
Ze komen met dure bloemen, lieve woorden, (on)eerlijke tranen of daad en een spijt die niets kan verhelpen.
Omdat liefde die niet in het leven wordt gegeven, verandert in
eeuwige schuld en tijd...
Gebruik werk, afstand of "na" niet als excuus.
"Later" komt vaak nooit.
Ga vandaag, bel vandaag, knuffel vandaag.
Luister naar die verhalen die je al uit je hoofd kent, maar je ouders moeten het je nog een keer vertellen.
Omdat de dierbaarste liefde niet datgene is wat gezegd wordt op een begrafenis, maar datgene wat gegeven wordt wanneer het hart van de ander nog klopt om het te horen.
het is onbetaalbaar als je het op tijd geeft.
Maar als het laat is, wordt het de ergste schuld van je leven.