Het eerste halfjaar

 Het eerste halfjaar.....

Voelde ik mij een wrak, rouwen, janken, rouwen en nog eens janken.

Het tweede halfjaar......
Stond in het teken van de woede. Hoe was het mogelijk dat mij dit overkwam? Ik cijferde me jaren weg voor mijn kinderen, werd vervolgens bij het grof vuil gezet. Huilen deed ik toen nog sporadisch maar niet uit woede, de pijn van het verlies was er nog steeds.

Het derde halfjaar.....
Begon me te bekwamen in weer leven... Was daar al mee begonnen in het tweede semester maar toen lukte dat nog niet zo goed, door de pijn door de verlating. Maar het ging me toen al veel beter dan in het eerste jaar, toen de wond nog vers was.

Het 4e halfjaar.....
De woede is weg, de pijn knaagt nog een beetje in de verte maar het weer leven, gaat steeds beter.

Het vijfde halfjaar......
Mooie herinneringen doen geen pijn meer, kan er weer van genieten om terug te denken aan mooie momenten met mijn kinderen zonder verdrietig te zijn.
Alleen dankbaarheid is gebleven.
Heb eindelijk kunnen laten gaan zonder de liefde te laten varen.
Weet dat ik tot aan het einde van mijn dagen kinderloos zal zijn maar heb daar vrede mee. Immers, je kunt niemand dwingen tot jouw geluk.

Kortom: het duurt... vooraleer je “er mee” zult leren leven!

Maak niet de fout die zovelen maken: blijf niet in het verleden hangen! Blijf niet hopen op beterschap, dat is valse hoop. Reken er niet op dat je tot die 0,01% van de gevallen hoort waar alles weer goed komt. Ik geloof trouwens dat die 0,01% zich iets wijs maakt.

Tel je zegeningen, wees gelukkig met wat je hebt en Wees dus niet ongelukkig over wie of wat je mist......