IK HEB MIST VAN MEZELF HOUDEN
IK HEB MIST VAN MEZELF HOUDEN
Toen ik een kind was, droomde ik ervan dat mijn moeder me stevig knuffelde en me vertelde hoeveel ze van me hield.
Als tiener wilde ik erbij horen, uitgenodigd worden, opgemerkt worden.
En toen ik koos wie mijn partner zou zijn, verwachtte ik details, bloemen, lieve woorden, bijzondere avonden...
maar ze zijn nooit aangekomen.
En ik bleef wachten.
Jaren gingen voorbij en ik geloofde nog steeds dat iemand anders me zou geven wat ik mezelf niet kon geven.
Ik keek naar buiten, op zoek naar wat ik altijd had moeten zoeken in mezelf.
Vandaag, nog ouder, realiseer ik me iets belangrijks:
Ik heb veel mensen gemist...
Ik heb mezelf gemist.
Ik miste om geknuffeld te worden, aardig praten, voor mezelf zorgen, voor mezelf kiezen.
Ik miste het toegeven zonder schuldgevoel, zingen zonder schaamte, verdedigen zonder angst.
Ik begreep niet dat het niet egoïstisch was... Het was zelfliefde.
En ja, ik moest ook stoppen met zoveel van anderen te verwachten en mezelf gaan geven waar ik naar verlangde.
Vandaag kijk ik met meer schattigheid naar mezelf.
Ik vraag vergiffenis voor de keren dat ik mijn eigen hand loslaat.
En ik beloof me niet te verlaten voor later.
Want nu weet ik dat liefde geen ijdelheid is...
is aan het genezen.
Het komt thuis.
Het is weer een begin... maar met mij.
Reacties
Een reactie posten