Je laat mensen niet zomaar los

 Je laat mensen niet zomaar los

je verplaatst ze van je dagelijkse aanwezigheid naar gearchiveerde emotionele mappen.

Niet verwijderd. Niet gewist. Gewoon niet langer bovenaan je gedachten.

Ze zijn niet langer de eerste gedachte 's ochtends en de laatste 's avonds. Hun naam verdwijnt niet – die wordt alleen niet meer automatisch ingevuld in je gesprekken met jezelf.

In het begin blijf je de map openen. Gewoon om "iets te controleren".
Gewoon om je te herinneren hoe het voelde toen die map nog actief was.

Dan merk je op een dag dat het moeite kost om hem te vinden.
De herinneringen zijn er nog steeds.
Alleen de emotionele lading niet meer.

En dan realiseer je je dat helen niet hetzelfde is als vergeten.

Het is herclassificatie.

Van "huidig ​​leven" naar "geschiedenis waar je eindelijk op kunt ademen".

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster