Ben je herhaaldelijk beschuldigd

 TIS EEN GROTE LAP TEKST MAAR WAARD TE LEZEN, ZEKER VOOR MENSEN NET EEN SCHULDGEVOEL

Ben je herhaaldelijk beschuldigd, uitgescholden, buitengesloten of gekwetst door je volwassen kind? Hebben opoffering, lang doorstaan en alles geven wat je kon deel uitgemaakt van je ouderschap en de vervreemding? Misschien is er schuldgevoel in geslopen.

Deze korte uitdaging nodigt je uit om er eens goed naar te kijken, de mogelijke aanwezigheid van schuld te identificeren en die vervolgens te 'checken'. Waarom? Omdat onterechte schuld je gegijzeld kan houden door pijn en je in een vicieuze cirkel kan houden.
Inchecken met schuldgevoel na vervreemding van volwassen kind
Begin deze uitdaging door na te denken over de onderstaande vragen. Neem de tijd om ze te lezen en erover na te denken. Beantwoord de vragen vervolgens met een van de drie volgende antwoorden: ja, soms of nee. Wees eerlijk tegen jezelf. Je hoeft de resultaten met niemand te delen.

Voelt u zich schuldig, niet alleen vanwege uw eigen verlies, maar ook vanwege de pijn die de afwezigheid van uw kind anderen bezorgt?
Denkt u wel eens terug aan eerdere beslissingen en vraagt u zich af of een andere keuze of reactie de vervreemding had kunnen voorkomen? (Dit geldt vaak voor ouders, zelfs nadat ze alles al meerdere keren hebben onderzocht en telkens geen rechtvaardiging voor de vervreemding hebben gevonden.)

Heb je ooit gezwegen over de vervreemding, of zelfs gelogen over het krijgen van kinderen, om te voorkomen dat je beoordeeld of medelijdend werd, of dat je de behoefte voelde om het uit te leggen?

Heb je ooit uitspraken gehoord als "de meeste goede ouders zouden over glasscherven lopen om hun kleinkind te zien", en voelde je je daardoor slecht omdat je besloot niet langer aan de disfunctionele situatie mee te doen? (Grootouders maken deze keuze vaak om hun kleinkinderen te beschermen tegen verdere problemen.)

Ben je ooit voor jezelf opgekomen door je volwassen kind te vertellen welke pijn ze je hebben aangedaan, of door een grens te stellen om verdere pijn te voorkomen? En zo ja, ben je dan veroordeeld door je volwassen kind of anderen die je "liefdeloos" noemen, dat je "de ouder" moet zijn en "de goede weg moet kiezen"? (Dat soort morele oordelen kan ouders aan zichzelf doen twijfelen en kan schuldgevoelens oproepen omdat je deed wat je moest doen – en waar je recht op had.)

Heb je ooit het gevoel gehad dat schuldgevoelens – door een therapeut, een vriend, een vreemde of een 'expert' – werden gebruikt om je liefde of inzet in twijfel te trekken? (Alsof grenzen stellen of loslaten betekent dat je er niet genoeg om geeft.)

Voelt u zich wel eens schuldig als u verdergaat met uw leven, als u aan uw eigen welzijn werkt of als u toegeeft dat uw volwassen kind, van wie u vervreemd bent, een vreemde voor u is geworden?

Deze vragen kunnen de deur openen naar dieper inzicht in jezelf en je situatie. Als een bepaalde vraag iets bij je losmaakt, neem dan even de tijd om het op te schrijven. Wat kwam er bij je op? Waar begon het schuldgevoel? Hoe klinkt het in je gedachten? Door hierover te schrijven krijg je een duidelijker beeld, wat je ook kan helpen om schuldgevoel los te laten.

Schuldgevoelens na vervreemding van volwassen kind: wat onthullen uw antwoorden?
Nu je over de vragen hebt nagedacht, laten we eens kijken wat de antwoorden je vertellen. Dit is geen 'wetenschappelijke' quiz, maar ik heb hem gebaseerd op duizenden interacties met ouders en grootouders die hun gevoelens met me deelden na de vervreemding van hun volwassen kind. Je kunt je onterecht schuldig voelen door emotionele druk, culturele conditionering of de verwachtingen die iemand anders je voorschotelt.


Wat zouden uw racties kunnen betekenen

Meestal “ja”
Veel liefhebbende ouders voelen zich schuldiger dan ze eigenlijk zouden moeten dragen. Jouw reflecties hierop kunnen een stap zijn naar bevrijding van wat je onterecht gegijzeld houdt, en een signaal om nu beter voor jezelf te zorgen.

Redelijk gelijke mix van “ja” en “soms”
Misschien draag je een schuldgevoel met je mee dat je nog niet volledig hebt herkend. Deze introspectie kan je helpen je bewuster te worden van de impact van schuldgevoel – en los te laten wat je niet dient.

Meestal "nee"
Je hebt al wat schuldgevoelens losgelaten en waarschijnlijk helderheid gecreëerd door ervaring en reflectie. Je gaat verder en je werk om dit punt te bereiken is een feestje waard.

Reflecteren op schuldgevoel
Nu je hebt vastgesteld waar je op het spectrum van schuldgevoelens valt, neem dan even de tijd om na te denken. Je hebt misschien gemerkt dat er een bepaald thema speelt in je schuldgevoel. Misschien komt het voort uit een gevoel van loyaliteit, angst, druk, verdriet of zelfs uit gewoonte. Soms komen herinneringen uit je jeugd of ervaringen binnen je oorspronkelijke familie naar boven. Dat is oké, en iets opmerken dat je tijdens je opvoeding anders had willen zien, maakt je niet aardig tegen je ex, respectloos tegenover je ouders of liefdeloos. Bijna iedereen kan terugkijken en tekortkomingen in zijn of haar opvoeding zien. Maar we nemen nu de verantwoordelijkheid voor onszelf. En één manier om oude schuldgevoelens kwijt te raken, is door ze te identificeren en te erkennen dat ze niet langer de waarheid weerspiegelen of ons nu van dienst zijn.

Neem nu één schuldgevoel dat je tijdens deze oefening hebt opgemerkt en beantwoord de volgende vragen:
Waarom heb je nog steeds last van dit schuldgevoel?
Waar komt dit schuldgevoel vandaan?
Werd het gevormd door liefde, of door angst?
Weerspiegelt het de waarheid of een verplichting?
Geef jezelf, na over deze vragen te hebben nagedacht, een liefdevolle knuffel . Je verdient je eigen liefdevolle aandacht. Haal adem en herinner jezelf eraan dat het oké is om lief te hebben zonder verstrikt te blijven en te lijden, zelfs als dat betekent dat je van een afstandje lief moet hebben. Met inzicht en focus kun je de bagage van schuldgevoelens afschudden en een vrijheidsreis beginnen naar een toekomst die jij ontwerpt.
Jouw uitdaging: laat één schuldgevoel los
Kies nu één schuldgevoel dat je wilt loslaten. Schrijf dat ene punt op. Houd het simpel. Gebruik slechts een paar woorden die het schuldgevoel dat je hebt meegedragen weergeven, zoals:
“Ik wou dat ik meer had gedaan.”
“Ik ben gefaald in ….”
"Ik had de vrede moeten bewaren."
Gooi het dan, als je er klaar voor bent, weg. Verscheur het. Verbrand het. Begraaf het onder een steen. Gooi het in een rivier. Gooi het met flair in de prullenbak. Of... spoel het door het toilet (waar het hoort)!
Onderzoek toont aan dat het fysiek weggooien van geschreven gedachten kan helpen om de emotionele greep ervan te versoepelen.¹ Het is niet gek. Het is symbolisch. En het kan bevrijdend zijn. Je mag loslaten en vooruitgaan . Schuldgevoel hoeft niet met je mee te komen.

Shery McGregor