Salie

 Echte Salie gebruikt in het Christendom, Mythologie en Rituelen

Salie was voor de Romeinen en Egyptenaren een heilige plant; daarom kreeg het kruid dan ook de naam 'Herba sacra', in het Nederlands 'Heilig kruid'.
De bladeren noemden ze 'folia salviae' is 'gezondmakende bladeren', wegens hun grote geneeskrachtige eigenschappen.

Het ‘Heilig kruid’ kon men niet zomaar plukken of bewerken voordat men zich volgens bepaalde regels gewassen en gereinigd had, gekleed was in een geheel wit kledingstuk, blootshoofds en op blote voeten rondliep. Ook het brengen van een offer van voedsel of wijn hoorde bij de rituelen.

Het bewerken van de Salie, mocht alleen gebeuren met bronzen of zilveren gereedschappen. In de Middeleeuwen had Salie de bijnaam ‘Officinalis Christi’, omdat men geloofde dat het kruid gezegend was door de Maagd Maria.

Volgens de zeventiende eeuwse Engelse kruidkundige Culpeper, was het Saliekruid gewijd aan Jupiter, de oppergod van de Romeinen.

We zien dat de bijzondere verering voor Salie nog is blijven voortleven in het volksgeloof en magie. (zie daar) Eén van deze sporen hiervan vinden we nog terug in Engeland, tussen Gosport en Southampton ligt een klein kerkhof waar de graven ooit bestrooid werden met de bladeren van Salie.

In Opper Duitsland bakte men (of nog steeds), vanaf het voorjaar tot aan de vastentijd, saliebladeren in deeg: de zogenaamde 'Selvichuechli' of de 'Müsli’ (Naar de muisachtige vorm) van de Zwitsers.

De Allgauer kent de 'Salverküchlen’, als kerkwijgebak. Daarmee komt duidelijk de ‘pachan salvan’ (gebakken salie) overeen die in een kookboek van het klooster ‘Tegernseer’ uit de 15e – 16e eeuw staat beschreven.

Ook in de 18e eeuw kende men in Hamburg een soortgelijk gebak wat als ‘Müse’ (muis) bekend stond.

Op het eiland Kreta, bestond de traditie op de eerste of de tweede dag van mei Salie te plukken.