Ik heb het eindelijk begrepen

 Ik heb het eindelijk begrepen.

Zelfs als mijn tranen blijven stromen, kom je niet meer terug.....
Dit diepe verdriet in mijn ogen is niet verloren, maar een blijvend deel van mij.
Voor altijd zal ik naar de hemel kijken, op zoek naar een teken, maar diep vanbinnen weet ik dat het er misschien niet zal zijn.
Tot mijn laatste adem zal ik die leegte in mijn borst voelen, een leegte die niemand kan vullen.
De wereld zal je vergeten, maar ik nooit.
​Hoe vaak ik me ook afvraag waarom je moest gaan, ik zal nooit een antwoord vinden.
Velen zullen me vertellen dat de pijn met de tijd verdwijnt, maar voor mij blijft die hetzelfde, even scherp als op het moment dat je vertrok.
Ieders leven gaat door alsof er niets is gebeurd, terwijl het mijne radicaal en voorgoed is veranderd.
​Mijn enige kracht is de gedachte dat elke dag die voorbijgaat, een dag dichterbij is om je weer te vinden.
En ik leerde weer lachen, zelfs met tranen in mijn ogen, die wachten om gehuild te worden.
Ik kan niet meer naar je kijken zoals vroeger, en ik mis je blaf en je zachte blik.
Het is moeilijk te bevatten, maar dit is de waarheid die ik in mijn hart draag.
Het echte probleem is dat ik nog niet weet hoe ik verder moet.
​Maar één ding weet ik zeker: ik hou van je, ik zal je nooit vergeten. Je woont voor altijd in mijn hart, samen met al onze dierbare herinneringen.