Iemand schreef

 Vandaag is dochter jarig en mag daar niet bij zijn. Ook haar drie kinderen zie ik niet.

De 5e en 6e verjaardag van mijn kleindochter gemist. De 10e en 11e van mijn kleinzoon gemist en van de jongste kleinzoon zijn 4e verjaardag. In november wordt hij 5 en er staat me dus nog zo'n dag te wachten.
Waarop ik denk aan hoe ze lachen en zingen. Hun kado's uitpakken.. helaas worden die van mij niet aan hen gegeven, de kaarten ook niet.
Denk aan hoe ze taart eten en kwebbelen met elkaar. Hoe ze de slingers bewonderen, een mooie jurk of nieuwe trui aan hebben. Hoe de blijdschap tegen de muren rolt en het kindergedruis zich vrolijk door de ruimte beweegt.
Wàt heb ik misdaan dat ik daar niet bij mag zijn.
Voor iedereen die denkt, dan doe je toch heel wat fout als moeder.. nee, maakte geen idiote grote fouten.
Elke ouder maakt fouten ik ook, maar mijn kind spijbelde zich suf in de brugklas en was op school en thuis niet te hanteren en werd in Jeugdzorg geplaatst.
Haar altijd afwezige vader, waar ik van scheidde toen ze 4 en 6 waren, jutte haar tegen mij op terwijl ze juist tóen nog méér een moeder nodig had.
Ik was de schuldige van het spijbelen, van het gedrag op school, van haar plaatsing in jeugzorg, van haar overplaatsing naar zes ander internaten omdat ze de hele groep meetrok, de schuld van haar foute vriend, de schuld van alles!
Dat mijn jongste dochter psychologie studeert en haar bachelor haalde, een leuke vriend heeft, lief en gezellig is en me soms helpt in de tuin is zeker ook mijn schuld?
Het is om gek van te worden.
Jeugdzorg heeft haar helemaal niet geholpen, het is nog beroerder geworden. Ze maakte geweld mee, mijn hart breekt om dat het zo met haar is gegaan.
Hoe rottig ze ook tegen mij is, ben altijd bezorgd, hou van haar.
Was 39 toen ze werd geboren en ik was zo ongelooflijk blij.
Ik moeder!
Een meisje!
Dat zou voorlopig jurkjes worden en strikjes en mooie schoentjes...wat een gebeurtenis... en uiteindelijk twéé kleine meisjes!
Het voelde zo compleet.
En nu zo kapot.
Heb ze in mijn eentje opgevoed, vader wilde geen bezoekregeling, "want dat bepaalt die rechter niet wanneer ik mijn kinderen zie, dat maak ík zélf uit!" zei hij. Nooit dus.
En hij was niet te verplichten, er was geen bezoekregeling. Mijn ouders hielpen me waar ze konden, ze hadden een leuke jeugd, mede dankzij hen.
Voel me nu heel onterecht behandeld en hoe boos ik me soms ook voel, ik vind het heel erg dat zij zich zo voelt dat ze daardoor dit doet...