De taalmeester

 De taalmeester in de woordenwildernis van het wilde Woordenwoud.

Laatst betrapte ik mezelf op een nieuw levensdoel: het uitvinden van het woord van het jaar. Niet zomaar een woord, maar eentje dat zó groots is, dat zelfs de Dikke van Dale er een aparte pagina voor vrijmaakt. Mijn eerste poging? Emoticonversationele. Een meesterwerk, al zeg ik het zelf. Het betekent iets als: “de kunst van communiceren via emoji’s en afkortingen zonder iets wezenlijks te zeggen.” Een onmiskenbaar fenomeen van onze tijd, toch?

Maar het blijft niet bij woorden verzinnen. Nee, ik probeer ook bij te blijven met de nieuwste termen en trends, terwijl mijn ziel nog ergens vastzit in een tijdperk waarin een cassettebandje en een potlood onafscheidelijke vrienden waren. (Voor de jongere lezers: vraag maar aan je ouders, of – God verhoede – zoek het op TikTok.)

Neem bijvoorbeeld "cheugy." Ik hoorde het voor het eerst en dacht dat het een nieuw dieet was. Maar nee, het blijkt een belediging te zijn voor alles wat 'uit' is, zoals skinny jeans, bijpassende sokken, of... mensen zoals ik.

En toch blijf ik me verbazen over hoe snel de taal verandert. Wat vroeger “groetjes” was, is nu “xoxo.” Het aloude “ik snap het niet” is geëvolueerd naar een emoticon met opgetrokken schouders: . Zelfs mijn hond lijkt tegenwoordig emoji’s te begrijpen – of dat is tenminste mijn excuus voor het feit dat hij me altijd zo oordelend aankijkt als ik weer eens mijn eigen naam verkeerd typ in een appje.

Maar goed, terug naar mijn woordenschatexperimenten. Wist je dat ik eens geprobeerd heb een gesprek te voeren dat enkel bestond uit emoji’s? Dat ging verrassend goed, totdat mijn gesprekspartner dacht dat ik een recept voor appeltaart probeerde door te geven. +=. Blijkbaar is een verkeerde combinatie van symbolen net zo rampzalig als autocorrect… Wat een waardeloos concept is dat ook eigenlijk.

Maar laten we eerlijk zijn, niet alle nieuwe woorden en trends zijn slecht. Sommige zijn ronduit geniaal. Neem bijvoorbeeld “plogging.” Dat is hardlopen terwijl je afval opruimt. Kijk, dat snap ik: bewegen en de wereld redden in één moeite door. Maar toen iemand me vroeg of ik ook “doomscrollde,” dacht ik serieus dat het een nieuwe dansstijl was. Blijkt het gewoon te betekenen dat je eindeloos door slecht nieuws op je telefoon blijft swipen. Serieus, wat is er mis met een ouderwetse kop koffie en een krant? O nee, wacht, dat heet tegenwoordig “vintage morning ritual.”

Over woorden gesproken: wist je dat mijn oma ooit dacht dat LOL een variant van “lallen” was? Ze dacht dat ik constant dronken was als ik met vrienden chat. Toen ik haar uitlegde dat het “laugh out loud” betekende, was ze stil. Een week later stuurde ze me een bericht met alleen “LOL.” Vraag me niet waarom, maar sindsdien durf ik niet meer te lachen zonder me af te vragen of zij dat ergens in de kosmos aanvoelt.

Het gekke is, ondanks al die nieuwe woorden en hippe trends, blijven sommige dingen onveranderd. Neem bijvoorbeeld mensen die “even snel een berichtje” sturen, maar eindigen met een roman. Of degenen die “kort maar krachtig” beloven en vervolgens een PowerPoint-presentatie in je app gooien. Communicatie anno nu: sneller, korter, en toch eindeloos lang. Misschien is dat de kern van mijn missie: een brug slaan tussen de analoge en digitale wereld, met emoticonversationele ondersteuning als mijn zwaard en humor als mijn schild.

"De kracht van woorden ligt niet in hun betekenis, maar in hoe ze ons laten voelen, verdwalen en soms een beetje beter doen begrijpen."

Woordenwildernis

Taal, een jungle van klank en zin,
Waar ik me telkens weer in verlies of win.
Een potlood en bandje, ooit zo vertrouwd,
Nu vintage relieken, niemand onthoudt.

Nieuwe woorden springen uit het niets,
Cheugy, plogging, doomscrollen - wat is er mis?
Ik ren, ik struikel, probeer bij te blijven,
Maar LOL doet mijn oma al handenwrijvend schrijven.

Emoji's dansen, een eigen soort lied,
Zeggen ze alles, of juist helemaal niet?
Een vraagteken, een hartje, een opgetrokken schouders,
De taal is vloeibaar, geen muren of bouwers.

Maar hoe je het ook draait of keert,
De kern blijft hetzelfde, het is nooit verkeerd:
Een woord, een lach, een oprechte zin,