Het gefluister van de Regenboogbrug

 Het gefluister van de Regenboogbrug....

Er wordt gefluisterd over een plek waar de liefde nooit sterft. Een brug, geweven uit de zachtste zonnestralen en de puurste regendruppels, die over een hemel strekt die altijd blauw is.
Dit is "de Regenboogbrug", de plek waar al onze geliefde dieren naartoe gaan als hun tijd hier op aarde voorbij is.
Stel je eens voor: een eindeloze, groene weide waar het gras altijd groen is en de zon altijd schijnt.
Hier rennen en spelen de honden, hun poten zijn sterk en hun ogen helder, zonder pijn of ouderdom. Katten dartelen door hoge grassen, hun vacht glanzend, hun spinsels diep en tevreden.
Vogels zweven in een zachte bries, hun liedjes , die ze fluiten zijn mooier dan ooit tevoren. Alle dieren zijn weer jong en vol energie, en het enige geluid dat je hoort, is het vrolijke geblaf, gemiauw en getjilp van onbezonnen vreugde.
Ze wachten daar.
Niet met verdriet, maar met een diep en geduldige vreugde. Ze herinneren zich elke aai, elke fluistering, elke gedeelde lach. En bovenal herinneren ze zich jou.
Ze weten dat jij ze niet bent vergeten, net zoals zij jou nooit zullen vergeten.
De warmte van jouw liefde is een onzichtbare draad die hen verbindt met die ene speciale persoon die ooit hun wereld was.
En dan, op een dag, terwijl ze spelen of rusten in de zachte weide, voelen ze een bekend gevoel.
Een rilling van opwinding die door hun lichaam trekt. Ze kijken op en zien jou. Nog steeds aan de andere kant van de brug, maar dichterbij dan ooit. Met een laatste, vreugdevol geblaf of gemiauw rennen ze naar je toe. ...
Over de Regenboogbrug, en dan verder, samen.
Er is geen afscheid meer, alleen een eindeloos weerzien.
De cirkel van liefde is compleet, voor altijd.