Ja, ik oordeel weleens
Ja, ik oordeel weleens.
Doe me soms net iets mooier voor dan ik ben.
Laat me verleiden om te reageren vanuit mijn ego.
Ik voel me soms rusteloos vanbinnen, getriggerd door iets wat oud is of ongemakkelijke emoties geeft.
En heel soms – heel soms 
– zit er een onzuiver motief verscholen onder iets wat ik doe of zeg.
Mag dat?
Mag ik alsjeblieft gewoon mens zijn?
Ik ben niet foutloos. Nooit geweest.
Maar ik ben me er wél van bewust. En ik werk. Elke dag. Niet aan beter zijn dan een ander, maar aan dichter bij mezelf komen. De échte versie van mezelf te zijn.
Ik focus op wat me al Ãets dichter bij mezelf heeft gebracht.
Op de momenten waarop ik durfde te vertragen.
Iets niet zei. Of juist wél.
Op de keren dat ik uit mijn script stapte. En voelde: dit is vrij.
En nee. Ik heb niet iemand nodig die mij op de vingers tikt of wijst op wat er nog niet klopt.
Niet omdat ik alles al weet.
Maar omdat ik mag vertrouwen op mijn eigen innerlijke kompas.
En omdat ik gezegend ben met een paar mensen om me heen die me spiegelen. Met liefde, eerlijkheid, zachtheid én soms ook die scherpe blik die ik nodig heb.
We hebben elkaar nodig, heb ik in de loop der jaren ervaren.
Niet om te oordelen of recht te zetten, maar om elkaar zacht wakker te houden.
Dat helpt me groeien.
En jij?
Hoe zit het eigenlijk met jou?
Reacties
Een reactie posten