Rouw is luid

 Rouw is luid.

Ze komt onaangekondigd binnen,
verdraait je herinneringen,
maakt van liefde vragen...
en van momenten twijfels.....
Ze fluistert dat jij hen had moeten redden.
Dat je het eerder had moeten zien..
Dat je hen langer had moeten vasthouden....
harder had moeten liefhebben....
het onmogelijke had moeten doen....
Maar hier is de stille , liefdevolle waarheid...
rouw durft te liegen en je gedachten beïnvloeden.
Liefde niet!
Je vriend mat jouw waarde niet
aan die laatste dag ....
die ene beslissing..
dat moment waarop je hart brak..
Ze herinneren het in de vreugde die je gaf,
De thuis dat je bouwde....
de lach die je samen deelde....
de duizenden gewone dagen
waarin ze naar je keken
en hun hele wereld zagen.
Liefde was de draad
die elk moment aan elkaar weefde.
Liefde was wat ze meedroegen
toen ze weggleden in het zachte licht.
Liefde is wat nog steeds je hart vult
telkens wanneer je hun naam fluistert.
De pijn die je voelt is echt....
maar de schuld?
spijt?
De harde dingen die rouw je in het donker vertelt?
Dat is niet de stem van liefde.
Liefde is de stille kracht eronder
die blijft zeggen:
“Ik was van jou.
Jij was genoeg.
En niets kan mij wegnemen uit jouw hart.”
Rouw durf liegen ...
Liefde niet!
En jouw liefde voor hen
is het waarachtigste wat je ooit zult kennen.