Je liet voor mij geen brieven achter

 Je liet voor mij geen brieven achter.

Geen briefjes verstopt
voor de dagen waarop ik je het meest zou missen.
Je liet iets veel stillers na.
Herinneringen....
Op oneinig veel momenten van mijn leven.
Op plekken waar mijn hart sneller begint te slaan ....
Ze komen in mij op wanneer ik vertraag.
Bij de deur ...
Ik ben klaar wanneer jij dat bent....
Bij het bed ...
Je bent veilig....
Rust maar....
In de keuken ....
Ik wacht hier....
Ik ga nergens heen....
Jouw pootafdrukken schreven een taal op de vloer
die alleen" de liefde" kan vertalen.
Een taal van blijven....
Van kiezen....
Van steeds opnieuw komen opdagen
zonder ooit om lof te vragen....
Zelfs nu volg ik ze.
Ik pauzeer waar jij altijd pauzeerde.
Ik stop op plaatsen en wacht even ...
half verwachtend je te zien
Hoe je achter je kijkt of alles goed is met me , of ik nog volg
Mijn lichaam herinnert het zich
wat mijn ogen niet meer zien.
Sommige mensen zeggen dat rouw
de afwezigheid van geluid is.
Maar dit voelt als het tegenovergestelde.
Het voelt als een boodschap
die nog steeds weerklinkt.
Jouw stille woorden leven voort
in het geduld dat ik van je leerde.
In hoe ik nu de stilte opmerk.
In de zachtheid van mijn stem
wanneer de wereld scherp aanvoelt.
Je leerde me liefhebben
zonder garanties te eisen.
Aanwezig te zijn
zonder een beloofde toekomst nodig te hebben.
Die lessen verdwenen niet met jouw lichaam.
Ze bleven achter ....
diep ingedrukt,
zacht geëtst,
onveranderlijk.
Dus wanneer ik je mis,
zoek ik geen antwoorden meer....
Ik kijk naar beneden.
En daar zijn ze.
Pootafdrukken vol betekenis.
Stappen gevormd als zinnen.
Een leven dat alles zei wat het moest zeggen
door gewoon naast me te lopen.
Je liet me geen woorden na.
Je liet richting na.
Je liet waarheid na.
Je liet liefde achter,
geschreven op de grond van mijn leven.
En ik zal ze blijven lezen
zolang ik vooruit blijf lopen.
Want sommige boodschappen
zijn niet bedoeld om te vervagen....
Ze zijn bedoeld
om mij naar huis te leiden.