Mijn lieve mens

 Mijn lieve mens,

Ik zie dat je huilt, want het is mijn moment om te vertrekken. Huil alsjeblieft niet. Ik wil je nog iets uitleggen.
Je bent verdrietig omdat ik weg ben, maar ik ben blij dat ik jou heb mogen ontmoeten.
Hoeveel honden, katten en vogels zoals ik sterven er elke dag zonder ooit iemand bijzonders zoals jij te hebben gekend?
Ik weet dat mijn vertrek je pijn doet, maar het was nu mijn tijd om te gaan.
Ik wil je vragen jezelf nergens de schuld van te geven. Ik hoorde je snikken dat je misschien iets anders voor mij had moeten doen. Zeg dat niet. Je hebt zóveel voor me gedaan! Zonder jou had ik nooit de schoonheid gekend die ik vandaag met me meedraag.
Je moet weten dat wij dieren in het heden leven. We beleven elk moment intens en zijn eigenlijk heel wijs: we genieten elke dag van de kleine dingen en laten een slechte verleden snel los.
Ons leven begint op het moment dat we liefde leren kennen — dezelfde liefde die jij mij gaf, mijn engel zonder vleugels en met twee benen.
Weet ook dit: zelfs wanneer je een dier ontmoet dat ernstig gewond is en nog maar weinig tijd op deze wereld heeft, geef je iets onschatbaars door erbij te zijn tijdens zijn laatste overgang.
Geen van ons wil alleen zijn, behalve wanneer we voelen dat het tijd is om te vertrekken. Voor jou lijkt het misschien niet zo belangrijk, maar voor ons betekent het alles dat iemand naast ons zit, ons aait en onze poot vasthoudt, zodat we in vrede kunnen gaan.
Huil nu niet meer, alsjeblieft. Dan zal ik gelukkig zijn.
Ik neem de naam mee die je me gaf, de warmte van jouw huis dat in die tijd ook het mijne werd. Ik neem het geluid van je stem mee, ook al begreep ik niet altijd wat je zei.
Ik draag in mijn hart elke streling die je me gaf.
Alles wat je voor me deed was van onschatbare waarde, en ik dank je daarvoor eindeloos. Ik weet niet hoe ik het moet zeggen, want ik spreek jouw taal niet, maar in mijn ogen kon je vast mijn dankbaarheid zien.
Ik wil je nog twee dingen vragen.
Was je gezicht en begin weer te glimlachen.
Herinner je hoe fijn we het samen hadden, denk terug aan de fratsen die ik uithaalde om je op te vrolijken. Beleef, net als ik, alle mooie momenten die we deelden opnieuw.
En zeg alsjeblieft niet dat je nooit meer een dier zult adopteren omdat mijn vertrek je zoveel pijn doet. Zonder jou had ik nooit de mooie dingen beleefd die ik heb mogen meemaken.
Doe dit alsjeblieft niet! Er zijn er zovelen zoals ik die wachten op iemand zoals jij. Geef hen wat jij mij gaf — ze hebben het net zo hard nodig als ik jou nodig had.
Houd de liefde die je te geven hebt niet vast uit angst om opnieuw te lijden.
Volg mijn raad: koester het goede dat je met ieder van ons deelt en besef dat jij een engel bent voor ons dieren. Zonder mensen zoals jij zou ons leven nog veel moeilijker zijn dan het soms al is.
Zet je mooie taak voort. Nu is het mijn beurt om jouw engel te zijn.
Ik zal je begeleiden op je pad en je helpen anderen zoals ik te helpen.
Ik zal hier met de andere dieren over je vertellen en trots wijzen en zeggen: “Dat is mijn familie.”
Vanavond, wanneer je naar de hemel kijkt en een knipperende ster ziet, wil ik dat je weet dat ik het ben, die met mijn oog knipoogt — om je te laten weten dat ik goed ben aangekomen en om je te zeggen: “Dank je voor de liefde die je mij gaf.”
Ik neem nu afscheid, niet met “vaarwel”, maar met “tot later”.
Er is een speciale hemel voor mensen zoals jij, een plek waar het leven ons beloont door ons daar weer samen te brengen.
Ik zal op je wachten.