Mijn mens

 Mijn mens,

Huil niet te veel wanneer je aan mij denkt.
Ik weet het… het is moeilijk.
Ik zag je wegkijken, je tranen inslikken, proberen sterk te zijn terwijl je hart trilde.
Ik heb het gezien. Ik heb het gevoeld.
En ik wil dat je één ding weet, vóór alles: ik ben nooit bang geweest.
Toen ik ging, was ik niet alleen.
Er was jouw stem.
Er was jouw hand.
Er was alles wat ik het meest liefhad in de wereld.
Hier is geen pijn meer.
Geen vermoeidheid in mijn poten.
Geen moeilijke nachten.
Ik ren zoals vroeger, zoals toen ik jong was en dacht dat wandelingen nooit zouden eindigen.
Maar zelfs terwijl ik ren, zelfs terwijl ik speel, denk ik nog steeds aan jou.
Vraag jezelf niet af of je de juiste keuze hebt gemaakt.
Herbeleef die laatste momenten niet op zoek naar een fout.
Voor mij voelde niets als een einde.
Voor mij was het rust.
Een zachte overgang, gedragen door jouw liefde.
Als je wist hoe trots ik was om jouw hond te zijn.
Om achter de deur op je te wachten.
Om jouw stappen te herkennen tussen duizend andere.
Om je stemming te voelen nog vóór je sprak.
Wanneer je twijfelt, herinner je dan dit:
ik heb nooit de tijd gemeten,
ik heb nooit de jaren geteld.
Ik heb de momenten met jou geteld.
En ze waren mooi.
Ik ben er nog, anders.
In de stilte van het huis.
In dat reflex dat je nog steeds hebt om mij te roepen.
In die droevige glimlach die je overvalt wanneer je een foto tegenkomt.
Op een dag zal je weer lachen, zonder schuldgevoel.
En ik wil dat je dat doet.
Want van jou houden heeft voor mij nooit betekend dat ik je wilde zien lijden.
Wanneer je hart te zwaar is, praat tegen mij.
Ik hoor je.
Wanneer je opnieuw liefhebt, houd je dan niet in.
Ik ben nooit bang geweest om jouw liefde te delen.
Ik zal op je wachten.
Zonder ongeduld.
Zonder verdriet.
Zoals ik altijd heb gedaan.
Met dezelfde trouw.
Met dezelfde blik.
Met dezelfde liefde.
Jouw hond,
van daarboven