Soms

Soms is het alsof het leven ons uitnodigt om even stil te zijn.
Niet vooruit. Niet terug.
Maar precies daar… in die smalle doorgang tussen wat was en wat komt.

Zoals dit venster, met zijn ruwe randen en dikke muren.
Beschut, begrensd. En toch open.
Het kijkt uit op iets groters. De zee, de lucht, de ruimte waar niets hoeft.

En terwijl ik daar sta, voel ik hoe de hectiek in mij langzaam verstilt.
Alsof het uitzicht me eraan herinnert
dat ik geen antwoorden hoef te forceren, geen oplossingen hoef te hebben.
Dat er een kracht zit in blijven. In ademhalen. In luisteren.

Misschien is dit wat stilte werkelijk is:
een plek in onszelf waar alles even mag zijn.
Zonder oordeel. Zonder haast.

En misschien is dat wel genoeg, voor nu.
Niet dóór de muur breken.
Maar op de drempel zitten.
En kijken.
En voelen dat ik leef.