Jouw eerste zonsopgang daar

 Jouw eerste zonsopgang daar...

Ik vraag me af hoe die eruitzag.
Jouw eerste zonsopgang zonder pijn.
Zonder de zwaarte in je lichaam.
Zonder dat ik naast je lag
en mijn adem inhield.
Wekte het licht je zachtjes?
Vloeide het over een weide
zoals de ochtend vroeger over onze keukenvloer vloeide?
langzaam,
goudkleurig,
En vol belofte?
Ik stel me voor dat je je hoofd optilde,
dat je oren een geluid oppikten dat ik niet kon horen.
Het gezang van de vogels
Wind zonder kou.
Een ochtend die niets van je vroeg...
behalve er gewoon te zijn.
Misschien rekte je je uit zoals je altijd deed.
Die lange, slaperige strek.
Misschien keek je even om je heen, een moment verward,
op zoek naar mij....
en toen voelde je het.
Vrede...
Het soort dat zich in je botten nestelt
en je vertelt dat alles nu goed gaat.
Ik vind het fijn te denken dat het gras koel is onder je poten.
Dat de lucht schoon en eindeloos rook.
Dat toen de zon opkwam,
ze voor jou opkwam.
Niet gehaast...
Niet fel....
Maar zacht genoeg om te zeggen:
‘Welkom thuis.’
Hier kwam de zon ook op.
Ik merkte het omdat het pijn deed.
Omdat ochtenden nog niet weten
hoe ze zacht moeten zijn.
Ik stond in het licht en miste je
met elke ademhaling die ik nam.
Maar toen voelde ik iets anders.
Een stille warmte.
Een weten.
Alsof, terwijl de zon voor mij opkwam,
ze ergens anders met jou opkwam.
Misschien werkt het zo.
Eén zon.
Twee werelden.
Eén liefde die ze allebei verbindt.
Dus wanneer ik de ochtend nu zie,
kijk ik niet weg.
Ik fluister je naam in het licht.
Ik stel me voor hoe je ernaartoe rent,
heel en gelukkig,
jouw eerste zonsopgang die eindeloos voor je ligt.
En ik glimlach door de pijn heen.
Want ergens—
leer jij hoe mooi "voor altijd" begint.