Eerlijk gezegd was mijn ex-partner het ergste wat me ooit is overkomen.

 Eerlijk gezegd was mijn ex-partner het ergste wat me ooit is overkomen. Een levende nachtmerrie waarvan ik waarschijnlijk nooit volledig zal herstellen.

En ik wou dat mensen even stilstaan bij die zin, in plaats van meteen met oplossingen te komen. We leven in een wereld die verwacht dat genezing een rechte lijn volgt. Een wereld die wil dat je uiteindelijk de eindstreep bereikt en verklaart dat je weer helemaal heel bent. Een wereld die zich ongemakkelijk voelt wanneer een vrouw eerlijk spreekt over schade die niet zomaar verdwijnt met tijd, therapie en zelfzorg. Sommige wonden sluiten zich nooit volledig. Ze worden na verloop van tijd alleen iets draaglijker.

Zo ziet narcistisch misbruik er werkelijk uit wanneer niemand herstel opvoert voor sociale media. Het zijn triggers die jaren later ineens weer opduiken. Het zijn relaties waarin je jezelf nooit volledig kon openstellen, omdat een deel van jou voortdurend op zijn hoede bleef. Het is het verdriet om de vroegere versie van jezelf, omdat je precies weet wie je was voordat die persoon je leven binnenkwam – en die vrouw voelt nu als een vreemde.

De wereld moet ophouden overlevenden voortdurend te vragen hoe ver ze zijn in hun herstel, en in plaats daarvan beginnen te begrijpen hoe diep de schade werkelijk was. Dit was geen slechte relatie. Dit was psychologische vernietiging, vermomd als iemand die beweerde van je te houden.

Sommige mensen komen je leven binnen en laten sporen achter op je ziel die nooit helemaal verdwijnen.

Dat is geen zwakte. Dat is de eerlijke, ongepolijste waarheid over het overleven van iemand die vanaf het allereerste begin nooit toegang tot jouw leven had mogen krijgen.