Wat ik nu een rode vlag noem
“Wat ik nu een rode vlag noem, noemde ik vroeger een tweede kans.”
Soms zie je pas achteraf wat je toen niet kon zien.
Je gaf nog een kans na de leugen.
Je vergaf de kwetsende woorden.
Je zocht excuses voor gedrag dat je eigenlijk pijn deed.
Je dacht: misschien verandert het deze keer.
Maar wanneer hetzelfde patroon zich steeds opnieuw herhaalt, wordt een tweede kans soms geen nieuwe start meer, maar een manier om jezelf steeds verder kwijt te raken.
Een ongezonde dynamiek begint niet altijd met iets groots. Soms zijn het kleine signalen die je wegpraat omdat je van iemand houdt, omdat je hoopt dat het beter wordt of omdat je jezelf ervan overtuigt dat je misschien te streng bent.
Tot je op een dag beseft: ik was niet te streng — ik heb mijn eigen grenzen te lang genegeerd.
Herken je dit? Welke “rode vlag” zag jij pas achteraf?
Deel het in de reacties. Jouw ervaring kan iemand anders helpen een signaal eerder te herkennen.
Reacties
Een reactie posten