Veel perfectionisten denken dat ze gewoon “pech hebben in de liefde”
Veel perfectionisten denken dat ze gewoon “pech hebben in de liefde”.
Dat ze telkens de verkeerde partner aantrekken.
Maar vaak speelt er iets diepers.
Als kind heb je misschien geleerd
dat liefde niet vanzelfsprekend was.
Dat je je moest aanpassen.
Dat je je best moest doen.
Dat je moest voldoen om gezien of gewaardeerd te worden.
Niet omdat je ouders het verkeerd deden,
maar omdat zij vaak zelf niet anders hebben geleerd.
En zo ontstaat er een overtuiging
die je meeneemt naar je volwassen relaties:
“Ik moet mijn best doen om liefde te krijgen.”
Die overtuiging bepaalt onbewust
tot wie je je aangetrokken voelt.
Niet naar wat gezond is…
maar naar wat vertrouwd voelt.
En dus kom je vaak terecht in relaties
waarin je blijft geven, aanpassen en proberen.
Waarin je hoopt dat het deze keer wél genoeg zal zijn.
Maar echte liefde werkt niet zo.
Echte verbinding vraagt niet
dat jij jezelf blijft bewijzen.
Ze ontstaat wanneer jij jezelf niet langer verlaat.
Wanneer je leert voelen
dat je al goed genoeg bent
zonder dat je daarvoor moet presteren.
En dat is misschien wel de belangrijkste shift:
Niet blijven zoeken naar bevestiging buiten jezelf…
maar stap voor stap terugkomen naar binnen.
Naar jezelf.
Reacties
Een reactie posten