Een typisch kenmerk van jeugdtrauma

 Een typisch kenmerk van jeugdtrauma waar bijna niemand het over heeft... En er is iets wat ik je wil meegeven dat verder gaat dan de herkenning.

Want misschien knik je nu van ja.

Misschien voelt dit vertrouwd.

En tegelijk zeg je tegen jezelf:

"Maar het was toch niet zo erg. Anderen hebben het veel zwaarder gehad.

Ik mag eigenlijk niet klagen."

Dat is precies hoe het werkt.

Het kind dat leerde dat zijn realiteit niet klopte, werd ook een volwassene die zijn eigen pijn klein maakt.

Die zichzelf de toestemming onthoudt om te zeggen:

'Dit heeft mij geraakt. Dit heeft mij gevormd. En ik mag dit serieus nemen.'

Je hoeft geen zichtbaar trauma te hebben om een wond te dragen.

Je hoeft geen drama te kunnen aanwijzen om genezing te verdienen.

De stiltes telden ook.

De momenten waarop niemand vroeg hoe het met jou ging, telden ook.

De keren dat jij je aanpaste zodat de vrede bewaard bleef — die telden ook.

Wat ik weet na al die jaren werken met mensen die precies dit herkennen, is dat de weg naar heling begint niet met begrijpen hoe het zo gekomen is. Die begint met voelen dat het er mág zijn. Dat jouw verhaal de ruimte verdient om gezien te worden — door niemand anders dan door jouzelf.

Dat is het werk. Niet spectaculair. Niet snel. Maar het verandert alles