Achter de kracht die je toont
Achter de kracht die je toont,
zit vaak een stuk dat je ooit hebt moeten onderdrukken.
Niet omdat het er niet mocht zijn…
maar omdat er geen ruimte voor was.
Geen ruimte om te voelen zonder schuld.
Geen ruimte om te huilen zonder dat het te veel werd.
Geen ruimte om gewoon kind te zijn.
Dus leerde je jezelf aanpassen.
Sterk zijn.
Zorg dragen.
Niet te veel zijn.
En dat neem je mee…
je volwassen leven in.
Je houdt alles draaiende.
Je bent er voor anderen.
Maar ergens onderweg…
ben je jezelf een beetje kwijtgeraakt.
Niet zichtbaar.
Niet gehoord.
Niet echt gedragen.
En misschien herken je dat stille verlangen…
naar rust in jezelf.
naar zachtheid.
naar gewoon mogen zijn, zonder iets te moeten dragen.
Wat je toen hebt geleerd,
was nodig om te overleven.
Maar vandaag…
mag je iets anders leren.
Mag je jezelf terug ontmoeten.
Laag voor laag.
In alle zachtheid.
Zonder dat je nog blijft waar je niet gezien wordt.
Zonder dat je nog verdwijnt om zo liefde te mogen ontvangen.
Zonder dat je nog incasseert wat niet van jou is.
Reacties
Een reactie posten