Je herinnert je vooral de goede momenten

 Je herinnert je vooral de goede momenten.

Die ene avond dat het wél goed voelde.

Die keer dat jullie samen lachten.

Dat moment waarop je dacht: zie je wel, het kan ook anders.

En je vraagt je af waarom je daar steeds naar teruggaat.

Waarom je hoofd die momenten blijft herhalen.

Terwijl je weet wat er allemaal niet klopte.

Dat komt door de traumabond.

Je brein zoekt naar bewijs dat het niet voor niks was.

Dat het ergens wel goed was.

Dat jij niet voor niks bent gebleven.

Het is makkelijker om de goede momenten te blijven zien dan om onder ogen te zien hoe krom het eigenlijk was.

Zo blijf je hangen.

Niet omdat je zwak bent.

Maar omdat je systeem probeert het draaglijk te maken.

Herstel begint pas als je durft te kijken naar wat er echt gebeurde.

Zonder het mooier te maken dan het was.

Herken je dit patroon ook bij jezelf?