Storm was meer dan alleen een paard

 Storm was meer dan alleen een paard; hij was mijn alles.

Zijn vacht precies de kleur van verse koffie, glansde als gepolijste mahonie in het zonlicht en zijn manen en staart waren als wilde, zwarte linten die dansten in de wind.
Hij bewoog met een elegantie die zijn kracht verhulde, zijn hoeven kletterend als zachte drums op de aarde.
Hij hield ervan om te galopperen in de open velden, zijn spieren strak gespannen, de wind door zijn manen.
Als je zijn nek aaide, blies hij zachtjes in je hand, een teken van vertrouwen en genegenheid dat je hart verwarmde.
​Op een dag werd de stilte groter.
Storms galop werd zwaarder en de open velden bleven leeg.
Zijn machtige aanwezigheid veranderde in een voelbare afwezigheid.
Het was een leegte die zich nestelde in elke stal, in elke weide, zelfs in de geur van hooi. De plekken waar hij graasde, de paden waar hij galoppeerde, zelfs zijn lege voerbak, alles leek hem te missen.
De wereld was stiller geworden en het zachte gebries was niet langer te horen.
​Maar in de herinneringen leefde hij voort.
De momenten dat hij je begroette met een zachte snuif, de keren dat hij zijn hoofd tegen je aandrukte, de manier waarop hij je aankeek met zijn grote, trouwe ogen.
Storm was niet langer een fysieke aanwezigheid, maar hij was overal.
In de ruisende bladeren van de bomen, in het geluid van de wind die over de velden streek, en in de warmte van de herinneringen.
Hij was een krachtige schaduw geworden die ik altijd zal koesteren....