Auschwitz

 Auschwitz

wolken grijzen in hun hang
omarmen stilte die geen stilte is
een verlaten echo fluisterd nog
onzichtbare handen wijzen zacht

stenen ademen de wanhoop uit
als van fluwelen scherpe messen
je ziet het niet maar het streelt
tegen rechte haren op alle armen

die staan te gedenken en herdenken
onder de grijze hang van wolken
de voetstappen van wie niet meer zijn
onzichtbaar maar echoën op eigen wijze.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster