Jij bent er niet meer, maar ik wacht op je
Jij bent er niet meer, maar ik wacht op je....
Jij bent er niet meer, maar ik wacht op je...Zoals men wacht op regen in een eindeloze droge zomer.
Ik spits mijn oren op zoek naar jouw geluidjes, ik open mijn hart voor de wind,
Maar er is alleen leegte en niets... en die leegte is de jouwe.
’s Ochtends sta ik op, maar er ontbreekt een blik,
Die ene die alles zei, zonder ooit een woord te zeggen.
Je etensbakje is nog niet opgeborgen, je halsband ligt nog te wachten op jou,
Maar mijn liefde voor jou kent geen einde.
Ik weet niet hoe ik moet leven zonder jou, niet echt...
Ik doe alsof ik verder ga, maar ik blijf achter.
Jij was mijn baken, mijn vuur, mijn firmament.
En ik heb het koud in het leven... zoals men het koud heeft in oorlogstijd.
Ik droom nog steeds dat je door de deur komt...
Dat je snuit naar me zoekt, dat je staart kwispelt...
Maar de stilte treft me, en mijn keel is te vol van tranen die ik verberg als de nacht valt.
Ik mis je als een ademtocht in het hart van een drenkeling,
Als een vergeten naam op een natte steen,
En ik schrijf je zonder pen, ik spreek je zonder stem —
Maar je leeft ergens .... diep in mij.
Reacties
Een reactie posten