Regenboog Boodschap

 Toen je opgroeide, begon je langzaam te vergeten wie je werkelijk was. Je raakte verstrikt in verwachtingen, in rollen die je moest spelen om erbij te horen. Je leerde hoe je moest passen, hoe je moest presteren, hoe je moest zijn om liefde te verdienen. Elke keer dat je jezelf aanpaste, kwam er een nieuw masker over je essentie heen. Laag na laag bedekte het jouw oorspronkelijke kracht, jouw openheid, jouw waarheid. Maar diep vanbinnen is die pure kern nooit verdwenen. De echte JIJ wacht, geduldig, tot jij je weer herinnert wie je altijd al was.

Maar nu, lief mens, jeukt aan alle kanten. Al die lagen, al die maskers. Ze zorgen voor frictie en afkeer. In jezelf. Het is de echte JIJ die hier doorheen wil breken. Door al die zelf gefabriceerde maskers en lagen. Het jeukt, het kriebelt en het wil het allemaal afschudden. Weg ermee. Want, wat je eerst zo heeft geholpen om te overleven, en daardoor ook op een bepaalde manier heeft doen groeien, begint je nu meer en meer in de weg te zitten. Het beperkt, het zet je vast, terwijl de echte JIJ wil losbreken. Geef je ware Zelf de ruimte die het verdiend, het heeft echt lang genoeg opgesloten gezeten.

En nu sta je hier. In dat zelfgemaakte harnas dat ooit veiligheid bood, maar je inmiddels de adem beneemt. Dus, blijf je erin zitten terwijl je steeds minder lucht krijgt, of scheur en breek je het open om de echte JIJ de bevrijding te geven die het zo verdient?

Dat harnas verbergt je licht, liefje. Gooi het af, leef je waarheid, en laat de echte JIJ weer stralen zoals het straalde toen het geboren werd.