ZE DUWEN JE TOT HET RANDJE

 ZE DUWEN JE TOT HET RANDJE… EN ZODRA JE BREEKT, BEN JIJ INEENS DE DADER.

Ze blijven prikken. Ze overschrijden je grenzen. Ze kleineren je, draaien situaties om en blijven je uitdagen.

Tot je op een dag niet meer kunt.

Je reageert. Misschien heftiger dan je ooit had gewild.

En dan gebeurt het bizarre: alles wat zij daarvoor hebben gedaan, verdwijnt uit het verhaal. Alleen jouw reactie blijft over.

Plotseling ben jij “agressief”. Jij bent “onredelijk”. Jij bent “het probleem”.

Maar wat ging eraan vooraf?

Wie iemand bewust blijft provoceren totdat die persoon breekt, kan daarna niet eerlijk doen alsof de reactie uit het niets kwam.

Kijk niet alleen naar de explosie. Kijk naar wat de lont heeft aangestoken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster