De stille storm

 De stille storm

Het verdriet golft door mijn hele lijf,
als een storm die maar niet wil gaan liggen.
Het is de stilte van haar afwezigheid,
die de zwaarste gewichten op mijn borst komt leggen.

Ik mis haar lach, haar geur, haar hele wezen,
het is een gemis dat me volledig lamlegt.
Soms zit ik urenlang alleen maar te staren,
omdat geen enkel woord mijn pijn nog rechtzegt.

Ik draag dit verdriet als een onzichtbare last,
elke minuut van de slepende tijd.
Gevangen in de bittere werkelijkheid,
van deze gedwongen, vreselijke scheiding.