Wat als niet je ouder, maar je volwassen kind degene is die jou steeds opnieuw pijn doet?

 Wat als niet je ouder, maar je volwassen kind degene is die jou steeds opnieuw pijn doet?

Over ‘moeilijke’ ouders wordt veel geschreven. Over kinderen die afstand nemen, grenzen stellen en proberen te herstellen van wat er vroeger thuis is gebeurd.

Maar er bestaat ook een andere kant waar veel minder over wordt gesproken.

De moeder die haar woorden zorgvuldig kiest omdat één verkeerde zin kan eindigen in weken lange stilte. Of een vader die steeds opnieuw toegeeft, omdat hij bang is zijn kind kwijt te raken. En de ouder die na ieder gesprek bij zichzelf zoekt: Wat heb ik verkeerd gedaan? Had ik het anders moeten zeggen? Had ik meer moeten doen?

Natuurlijk maak je als ouder fouten. En soms zijn er dingen waarvoor je verantwoordelijkheid moet nemen en oprecht sorry mag zeggen.

Alleen betekent verantwoordelijkheid nemen niet dat je de rest van je leven verantwoordelijk blijft voor alles wat je volwassen kind voelt, doet of van zijn of haar leven maakt.

Op een gegeven moment ben je volwassen en wordt jouw leven ook jouw verantwoordelijkheid.

Wat je vroeger is aangedaan kan verklaren waarom je bepaalde patronen hebt ontwikkeld, waarom iets je raakt of waarom je moeite hebt met relaties. Het kan alleen niet je hele leven de reden blijven waarom iemand anders verantwoordelijk moet zijn voor jouw pijn.

Er komt een moment waarop heling betekent dat je stopt met zoeken naar wie de schuld moet dragen en gaat kijken naar wat jij vandaag zelf kunt veranderen.

Je kunt als ouder iets verkeerd hebben gedaan en nog steeds respect verdienen. Je kunt spijt hebben en toch een grens mogen stellen. En je kunt van je kind houden zonder jezelf voortdurend kleiner te maken om het contact te behouden.

Want ergens verandert de relatie. Je blijft altijd ouder en kind, alleen staan er op een dag ook twee volwassen mensen tegenover elkaar. En vanaf dat moment ligt de verantwoordelijkheid voor hoe je met elkaar omgaat niet meer bij één persoon.

Wanneer je bang wordt voor de reactie van je eigen kind, ieder bericht drie keer naleest en niet meer durft te zeggen wat iets met jou doet of alles accepteert uit angst voor opnieuw geen contact, is er iets wezenlijks verloren gegaan.

Liefde hoort niet te betekenen dat één mens langzaam verdwijnt om de ander maar niet kwijt te raken.

Je kunt de deur openhouden. Je kunt blijven luisteren. En je kunt naar jezelf blijven kijken en verantwoordelijkheid nemen voor wat van jou is. Maar je kunt niet in je eentje aan beide kanten van die deur staan.

Je kind blijft je kind. Maar jij blijft ook een mens.