Soms hoor ik mensen zeggen

Soms hoor ik mensen zeggen: “Als je echt van elkaar houdt, dan vecht je toch voor je relatie?” Maar wat als liefde niet altijd betekent: blijven? Wat als liefde ook kan betekenen: loslaten, omdat je elkaar niets wilt afnemen van wat wezenlijk is?

Een relatie begint vaak met het verlangen om samen te zijn. Twee mensen vinden elkaar, raken gehecht, bouwen iets op. Maar in dat samenzijn ontstaat soms iets ongemerks: we passen ons aan, schuiven verlangens opzij, doen concessies die in het begin misschien klein lijken maar die op den duur kunnen schuren. Niet omdat we niet van de ander houden, maar omdat we delen van onszelf uit beeld laten verdwijnen.

En het zijn niet alleen de aanpassingen die spanning geven. Soms botsen verlangens die niet te verenigen zijn. Behoeften die niet samen op kunnen gaan zonder dat een van beiden iets fundamenteels opgeeft. Zoals bij het stel dat ik begeleidde. Zij voelde tot in haar vezels dat ze moeder wilde worden. Hij wist even zeker dat hij geen kinderen wilde. Ze hadden alles in huis voor een mooie toekomst samen, behalve deze ene brug die niet te bouwen viel — niet zonder verlies van zichzelf.

Natuurlijk kun je dan hopen dat één van beiden verandert. Dat hij ontdekt hoe bijzonder ouderschap kan zijn, of dat zij gaat ervaren dat een leven zonder kinderen óók vervullend is. Maar dat is de liefde instrumenteel maken. Wachten op verandering in plaats van elkaar zien in wie je nú bent. In plaats van erkennen: we houden van elkaar én we kunnen elkaar hierin niet vinden.

Het vraagt moed om dan te kiezen voor afscheid. Niet uit woede, niet uit verwijt, maar uit liefde. Liefde voor jezelf, voor de ander, voor dat wat jullie samen hadden. Want juist als er nog liefde is, kun je met eerbied loslaten. Niet om wat er niet was, maar om wat er wél was en dat beschermen tegen verbittering of afbraak.

Een liefdevol afscheid is geen mislukking. Het is een keuze voor waarachtig zijn ( ik houd van dat woord ). Een keuze om elkaar de ruimte terug te geven die in het samenzijn verloren dreigde te gaan. En misschien is dat wel de zuiverste vorm van liefde: elkaar loslaten zonder elkaar kwijt te raken in bitterheid en wrok.

Herken je momenten waarop je jezelf moest wegcijferen om de relatie te laten werken?

Welke behoefte in jou vraagt misschien meer ruimte dan de relatie nu biedt.

Kun je je voorstellen dat afscheid nemen óók een vorm van liefde kan zijn?