Me and my Shadow

 Me and my Shadow

Ik heb een schaduwzijde. De mens heeft een schaduwzijde wat al eeuwenlang het onderwerp is van onze diepste strijd. De voorstelling van het engeltje op de ene schouder, het duiveltje op de andere. Het verhaal van Jekyll and Hyde. De voorstelling van de hemelse strijd tussen God en Satan, de boeken en films over goed en kwaad. Het is een onlosmakelijk onderdeel van ons bestaan.

We wachten steeds tot het duister verdwijnen zal, dat het geen deel meer zal zijn van onze dagen. Elke dag hopen we op een wereld vol vrede en acceptatie. We blijven ons verzetten tegen alle negativiteit en willen het uitbannen. Deze strijd voeren we al eeuwen zoniet millennia, blijkbaar hebben we het nog niet helemaal begrepen.

Maar wat nu als we onszelf werkelijk daarvan los zouden kunnen maken? Echt los, om een wereld te ervaren van alleen maar vrede? Het blijft een diepe wens, een zoektocht, een queeste waar we ons een levenlang mee kunnen vermaken. Los komen van het kwaad. Maar is dat een reële zoektocht? We zoeken dan de oplossing voor de vrede buiten onszelf. We gaan hierbij voorbij aan twee hele belangrijke aspecten welke samen voorkomen dat we er werkelijk uit los kunnen komen.

Ten eerste leggen we hierbij de verantwoordelijkheid om het kwaad maar gewoon bij ons weg te halen bij iets of iemand in de buitenwereld. Elke dag kunnen we dit hopen en wensen dat het zal veranderen en er elke dag komen we erachter dat het er nog is. Die nare buurman, de lastige collega, de misleiding van parlementen, de oorlogen verderop, de onderdrukking van volksstammen, het misbruik van kinderen en ga zo maar door. Het kwaad is er nog steeds, elke dag. Shit, weer niet gelukt. Morgen maar weer een nieuwe poging.

Ten tweede zoeken we naar een verlossing van een deel van onszelf. Alsof we zeggen; haal het linkerbeen maar weg want die doet zeer, dan willen we allen het rechterbeen behouden. Wat wij benoemen als "kwaad" is een deel van ons hele zijn, niet iets wat er alleen buiten ons bevindt. Het is iets wat we niet moeten willen amputeren, het is een deel waar we doorheen moeten. We zullen het onszelf moeten toegeven dat we dat ook kunnen zijn, dat wij dit in ons hebben. Niet ieder mens zal de meest slechte handelingen kunnen verrichten, we zijn ten slotte ontwikkelde zielen die al veel opgelost hebben. Maar ook wij hebben die schaduwzijde, kunnen boos worden en kwetsen, beminnen of minachten. Ons geweten weerhoudt ons op bepaalde grenzen, maar daarmee lossen we het niet in zijn geheel op.

Dat toe geven zal zeker niet eenvoudig zijn. Dit gaat met heel veel weerstand. Ons ego zal zich met alle macht hier tegenin werpen, roepen dat we dat niet zijn. Vol in de weerstand en ontkenning. We blijven op individueel niveau steeds weer in strijd met de delen van ons die we niet leuk vinden, niet willen en daarmee nog niet kunnen accepteren. We geven de ander de schuld als die iets doet of zegt wat ons negatief triggert. Zij moeten stoppen met die triggers, dan hoef ik me niet meer maar te voelen.

En dan komt er een universeel principe om de hoek kijken wat we ooit nog niet zo lang geleden hebben toegevoegd aan ons bewustzijn, benoemd in de technieken van coaching;

"Daar waar je je tegen verzet, geef je de macht en zal blijven. Dat wat je bekijkt, accepteert en lief hebt, kun je veranderen"

Dus we hoeven het "kwaad" niet uit te roeien, dan ontkennen we een deel van wie we zijn. We zullen onze negatieve kanten moeten zien, erkennen, omhelzen en accepteren. Alleen dan kunnen we het bij ons dragen als deel van wie we zijn, maar niet langer nodig hebben en van toepassing zijn in ons dagelijks bestaan.

Als we onze interne strijd tegen onze donkere kanten kunnen ombuigen naar acceptatie, zullen we een ander resultaat kunnen verwachten. Ook hierbij: het is zaak om ook de strijd zelf te accepteren. Het willen stoppen van de strijd is hetzelfde als de strijd verleggen. Vechten tegen het gevecht. Ook dan geven we het gevecht de macht omdat we ons daartegen keren. Dan zal de strijd blijven bestaan als onderdeel, en het onderwerp van de strijd daarmee dus ook.

Alles in onze fysieke wereld kan bestaan in relatie tot iets anders. Dat gegeven, de dualiteit van onze beleving maakt dat de schaduw altijd ergens een plekje heeft. Waar licht is, is donker. Alleen wat kiezen we? Kiezen we elke dag donker en licht samen? Kiezen we het donker, omdat we blijven roepen dat we het licht niet zien? Of kiezen we het licht in de kennis en wetenschap dat het duister aanwezig is, maar niet langer passend in onze dagelijkse praktijk? We kunnen eenvoudig het duister vervloeken of een kaars aansteken.

Wordt stil, maak je geest rustig en kijk in alle eenvoud naar wie je bent als geheel. Je bent liefdevol, vol van licht en prachtige energie. Maar je kunt ook boos zijn, egoïstisch, kwetsend, of juist negatief naar jezelf als mens. Kijk naar alle aspecten die jou tot jou maken. Kijk ernaar, omarm het, dank het voor wat het je heeft gebracht, heb jezelf lief in alles wat en wie je bent. Heb jezelf lief, prachtige ziel.

Ik heb een schaduw. Die is aanwezig. Maar ik strijd er niet meer tegen. Soms dient hij zich even aan. Dan zie ik dat het er is. Er is herkenning voor wat hij is, ik bedank hem voor het licht wat ik mag zien doordat er een duistere zijde is. Doordat ik dit nu zo kan bekijken kan ik zeggen: ik heb een schaduw. Ik HEB een schaduw, maar ik BEN het licht!