Ik moest dit delen

Ik moest dit delen, het maakte me aan het lachen
"Waarom vrouwen chagrijnig zijn!"
We begonnen op 9- of 10-jarige leeftijd te 'bloeien' in onze blouses, maar ontdekten al snel dat alles wat in contact kwam met die tere, bloeiende knopjes zo'n pijn deed dat we er tranen van in onze ogen kregen. Dus kwamen er belachelijk oncomfortabele trainingsbeha's, waar de jongens op school aan bleven trekken tot we eelt op onze rug hadden.
Vervolgens kregen we onze menstruatie in onze vroege tot midden tienerjaren (of eerder). Naast die ontluikende borsten, hadden we last van een opgeblazen gevoel, krampen, hormoonstemmingswisselingen, moesten we kleine matrasjes tussen onze benen dragen of buisvormige, gevulde wattenstaafjes inbrengen op plekken waarvan we niet eens wisten dat we ze hadden.
Onze volgende kleine overgangsrite was de eerste keer seks hebben, wat ongeveer net zo leuk was als een ramrod die je baarmoeder door je neusgaten duwt (ALS hij het goed deed en niet met zijn kleine karretje voor zijn paard eindigde), waardoor we ons afvroegen waar al die ophef over ging.
Daarna was het tijd voor het moederschap, waar we een paar maanden lang leerden leven op droge crackers en water, zodat we niet de hele dag over broeder John heen gebogen hoefden te hangen. Natuurlijk, geweldige wezens als we zijn (en dat zijn we), leerden we leven met de groeiende kleine engeltjes in ons die dag en nacht gestaag tegen onze ingewanden schopten, waardoor we ons afvroegen of we ons voorbereidden op Rosemary's Baby.
Onze eens zo platte buiken leken wel alsof we een hele watermeloen hadden ingeslikt en we plasten in onze broek telkens als we niesten. Toen het grote moment aanbrak, barstte de dam in onze gezegende onderwereld steevast midden in het winkelcentrum en moesten we met onze grote cartoonvoeten, kreunend van de pijn, helemaal naar de eerste hulp waggelen.
Dan was het hijgen en puffen en smeken om te sterven, terwijl de verloskundige zei: 'Stop alsjeblieft met schreeuwen, mevrouw Hearmeroar. Kalmeer en pers. 'Nog één keer goed persen' (meer iets van 10 keer), wat een sterke, welverdiende impuls opleverde om die %$#*@*#!* man en dokter recht in hun neus te slaan omdat ze ons dwongen een kronkelende, paddestoelvormige bowlingbal van 10 pond door een sleutelgat te persen.
Daarna was het tijd om die engeltjes groot te brengen, om vervolgens te ontdekken dat toen al dat 'schattige' verdween, de mooie kleine schatjes veranderden in lopende, babbelende, natte, kleverige, snotterende, levenszuigende kleine poepmachines.
Dan komen hun 'tienerjaren'. Moet ik nog meer zeggen?
Als de kinderen bijna volwassen zijn, bereiken wij vrouwen onze seksuele bloei in onze vroege veertiger jaren, terwijl onze man die al rond zijn 18e verjaardag had.
Dus gaan we verder naar de grote finale: 'de menopauze', de grootmoeder van alle vrouwelijkheid. Je kunt ofwel hormoonvervangende therapie nemen en het risico lopen op kanker in die inmiddels doorgewinterde 'knopjes' of de eerder genoemde edele delen, ofwel zweten als een otter in juli, je lakens en kussenslopen dagelijks wassen en alles wat beweegt de kop afbijten.
Nu vraag je je af WAAROM vrouwen boosaardiger lijken te zijn dan mannen, terwijl mannen er zo gemakkelijk vanaf komen, INCLUSIEF de kers op de taart van het leven: in het bos kunnen plassen zonder hun sokken nat te maken...
Dus hoewel ik het heerlijk vind om een vrouw te zijn, zou 'vrouwelijkheid' zelfs de grote Gandhi een beetje chagrijnig maken. Denk je dat vrouwen het 'zwakkere geslacht' zijn? Ja, tuurlijk. Bekijk het maar.