Wat als de pijn die jij voelt, niet begonnen is bij jou?

 Wat als de pijn die jij voelt, niet begonnen is bij jou?

Misschien voel je je vaak overweldigd door emoties die je moeilijk kunt plaatsen. Misschien raak je snel getriggerd, voel je een diepe angst om te falen, om afgewezen te worden, of ben je altijd alert, alsof je nooit écht kunt ontspannen.

Er zijn wonden die we met ons meedragen die nooit uitgesproken zijn. Pijn die generatie op generatie is doorgegeven. Niet via woorden, maar via energie. Via gedrag. Via overlevingsmechanismen. Via stilte.

Onze grootouders maakten oorlog mee. Onze ouders groeiden op met hun schaduwen. Ze leerden overleven, niet leven. En wat niet verwerkt werd, werd opgeslagen. In hun lichaam. In hun zenuwstelsel. In hun keuzes. En uiteindelijk: in jou.

Misschien herken je het in jezelf:

• het gevoel altijd “sterk” te moeten zijn
• moeite met grenzen stellen
• het gevoel verantwoordelijk te zijn voor de emoties van anderen
• chronische vermoeidheid zonder duidelijke reden
• diepgewortelde overtuigingen zoals “ik ben niet goed genoeg” of “ik mag geen ruimte innemen”

Dat is generatie-trauma.

Het leeft in jou, zonder dat je je er bewust van was. Totdat je begint te voelen, te kijken, te herinneren.
Totdat jij besluit: het stopt hier.

En dat is het moment waarop de heling begint.

Wanneer jij jezelf toestemming geeft om te rouwen om wat nooit van jou was. Wanneer jij leert je eigen emoties te herkennen, te eren en te dragen. Wanneer jij stopt met pleasen, met verdoven, met jezelf klein maken.

Het pad van heling is geen rechte lijn.. het is Intens, soms verwarrend. Maar bovenal: bevrijdend.

Want wanneer jij heelt, heel je ook het verleden. En je creëert een nieuwe toekomst.
Voor jezelf. Voor je kinderen. Voor de generaties die na jou komen.

Jij bent niet gebroken. Jij bent de schakel die het patroon doorbreekt.