Er komt een moment waarop je het moe bent.

 Er komt een moment waarop je het moe bent. Moe van jezelf klein houden, van pleasen, van wachten tot iemand anders je ziet of toestemming geeft. Een moment waarop iets in jou fluistert: “Genoeg. Ik ben het waard.”

Je kracht terugpakken is een innerlijk besluit. Het is de keuze om jezelf niet langer te verraden voor de vrede van anderen. Het is thuiskomen bij wie je werkelijk bent, onder alle lagen van twijfel, schaamte en angst.

Het doet pijn, soms. Want je ziet ineens hoe vaak je jezelf hebt verlaten. Maar in die pijn ligt ook een vuur. Een heilige woede. Een herinnering aan je eigen waarde. Aan wat je verdient.

Je kracht terugpakken is niet hard worden. Het is zacht durven zijn in een wereld die je leerde dat je daarvoor gestraft zou worden. Het is voelen én spreken. Grenzen trekken én open blijven.

Je hoeft niet perfect te zijn. Je hoeft alleen maar eerlijk te zijn. Naar jezelf. En van daaruit, langzaam maar zeker, neem je je plek weer in.

Niet omdat je moet vechten.
Maar omdat je eindelijk weet:
“Dit ben ik. En dat is genoeg.”