Er was een tijd dat ik het niet meer voelde

 Er was een tijd dat ik het niet meer voelde.

Niet die zachte stem van binnen,
niet dat stille weten dat me altijd zo moeiteloos de weg wees.

Alles leek ineens ver weg.
Alsof er ruis op de lijn zat.
Of alsof ik mezelf ergens onderweg kwijt was geraakt.

Ik twijfelde aan alles.
Wat ik voelde. Wat ik dacht. Wat ik moest doen.
En dat terwijl ik ooit zo goed kon vertrouwen op m’n intuïtie.
Op dat diepe ‘weten’ zonder uitleg.

Het was alsof ik in een soort mist liep.
En hoe harder ik zocht naar helderheid,
hoe meer ik het kwijt leek te raken.

Maar langzaam, beetje bij beetje, begon ik te beseffen:
het was er nog wel.
Alleen heel stil.
Zachter dan de drukte in mijn hoofd.
Zachter dan de stemmen van buitenaf.

Ik moest leren opnieuw te luisteren.
Niet zoeken, maar stil worden.
Niet vechten, maar voelen.

En daar, ergens tussen de stilte en de ademhaling,
vond ik mezelf weer een beetje terug.
Niet met grote antwoorden,
maar met een klein, zacht “ja”.

En soms is dat genoeg.
Om weer te vertrouwen.
Om weer te volgen.
Om weer thuis te komen bij jezelf.