Vanochtend voelde ik de behoefte om even naar buiten te gaan

 Vanochtend voelde ik de behoefte om even naar buiten te gaan. Mijn hoofd zat vol, gedachten tuimelden over elkaar heen, alsof ze allemaal tegelijk gehoord wilden worden.

Toen ik aankwam, stond ik stil. Het water lag er kalm bij, als een spiegel die de lucht weerspiegelde. Geen rimpeling, geen verstoring, alleen een diepe, onaangetaste rust. Even leek de wereld zelf haar adem in te houden.

Ik bleef staan en keek. Mijn eigen onrustige energie botste tegen die stilte aan. Het voelde bijna ongemakkelijk, alsof het meer me uitnodigde om ook stil te worden, maar het lukte me nog niet.

Dus ik haalde diep adem en liet het toe. Langzaam voelde ik hoe de gedachten die me achtervolgden minder luid werden. Hoe mijn lichaam ontspande. Hoe ik zelf een beetje van die spiegeling werd, niet meer gevangen in de beweging, maar één met de stilte.

Soms zoeken we antwoorden in actie. We rennen, plannen, omdat we denken dat we daar de helderheid vinden. Maar het meer herinnert me eraan dat inzicht soms pas komt als we even stoppen. Als we gewoon zijn.

Niet alles heeft een directe oplossing nodig. Niet alles hoeft nú begrepen te worden. Soms is het genoeg om gewoon te luisteren naar de stilte.

Daar, in de rust, vindt het antwoord ons vanzelf.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster