Wanneer ben ik eigenlijk begonnen met mezelf steeds opzij te zetten

 “Wanneer ben ik eigenlijk begonnen met mezelf steeds opzij te zetten?”

Ik weet het niet precies. Misschien was het de eerste keer dat ik voelde dat iemand anders het zwaarder had dan ik, en ik besloot dat mijn gevoel maar even moest wachten. Of misschien toen ik merkte dat de sfeer veranderde als ik te veel ruimte innam en ik leerde hoe ik mezelf kleiner kon maken.

Als je hooggevoelig bent, voel je alles. Wat niet wordt gezegd, wat tussen de regels leeft, de onrust van een ander. En voor je het weet, ben je degene die altijd inspringt, altijd aanvoelt, altijd zorgt.

Maar ondertussen raak je jezelf kwijt. Langzaam. En stilletjes.

Je voelt wel dat het schuurt. Dat je moe bent, prikkelbaar misschien. Dat je het lastig vindt om te zeggen wat jij eigenlijk nodig hebt. Want wat als je daarmee iemand anders tot last bent?

Lange tijd dacht ik dat dit gewoon was wie ik ben. Maar steeds meer begin ik te begrijpen: jezelf wegcijferen is geen teken van liefde. Het is een teken dat je ergens bent gaan geloven dat jij minder telt.

En dat is niet waar.

Je hoeft niet harder je best te doen om liefde waard te zijn. Je mag ruimte innemen. Je mag nee zeggen. Je mag voelen wat jij voelt, zonder uitleg of excuus.

Hooggevoelig zijn betekent niet dat je jezelf moet verliezen in de ander. Het betekent dat je mag leren thuiskomen bij jezelf.

En dat is precies waar ik nu naartoe beweeg.