Waarom ik steeds bewust mijn grenzen verleg
Waarom ik steeds bewust mijn grenzen verleg
Ik weet hoe het voelt om altijd maar door te gaan. Om steeds nét dat beetje extra te geven, zelfs wanneer mijn lichaam en ziel fluisteren, of soms schreeuwen, dat het genoeg is. Ik heb het jarenlang gedaan. Niet omdat ik niet wist wat grenzen waren, maar omdat ik bang was voor wat er zou gebeuren als ik ze echt zou bewaken.Grenzen betekenen loslaten. Ze betekenen misschien iemand teleurstellen, misschien afgewezen worden. En ergens, diep vanbinnen, had ik de overtuiging dat mijn waarde lag in hoeveel ik kon geven, hoeveel ik kon dragen. Dus duwde ik mezelf verder. Ik gaf, zelfs als ik leeg was. Ik bleef, zelfs als alles in mij schreeuwde dat het tijd was om te gaan.
Totdat mijn lichaam het overnam. Vermoeidheid werd een constante metgezel. Mijn emoties werden vlak, alsof ik verdoofd was. Mijn intuïtie, die altijd zo sterk was, leek verstopt achter een dikke mist van uitputting. Ik wist dat ik iets moest veranderen, maar hoe?
En toen kwam het moment waarop ik moest kiezen: blijf ik mezelf opbranden, of durf ik mijn grenzen serieus te nemen? Niet als iets dat ik alleen maar ‘beter moest leren aangeven’, maar als iets wat ik écht moest voelen, respecteren en bewaken.
Sindsdien verleg ik mijn grenzen, maar nu op een andere manier. Niet door mezelf te overvragen, maar door bewust te voelen waar mijn échte grens ligt. Door te ontdekken waar ik mezelf nog klein houd, waar ik mezelf nog wegcijfer. En door daar voorbij te gaan, niet om meer te dragen, maar om eindelijk méér van mezelf te kiezen.
Elke keer dat ik nu mijn grens verleg, is het een bewuste keuze. Niet vanuit angst om niet genoeg te zijn, maar vanuit vertrouwen dat ik het waard ben om mijn eigen energie te eren. En misschien herken jij dit ook wel. Misschien voel jij ook dat er een moment komt waarop je niet langer over je grenzen heen wilt gaan uit verplichting, maar ze wilt verleggen vanuit liefde voor jezelf.
Reacties
Een reactie posten