We zoeken naar antwoorden omdat iets in ons pijn doet

 We zoeken naar antwoorden omdat iets in ons pijn doet, onrustig is of niet begrepen wordt.

We blijven zoeken.

Naar antwoorden.

Naar uitleg.

Naar het volgende inzicht.

Wanneer iets pijn doet, wil je begrijpen waarom.

Mensen verdiepen zich in...

Trauma.

Hooggevoeligheid.

Narcisme.

Codependentie.

Grenzen.

Het zenuwstelsel.

Zelfliefde.

En nog zoveel meer.

Voor sommigen stopt dat zoeken niet meer.

Vanuit overleving krijgt ieder nieuw antwoord al snel de belofte dat het hiermee eindelijk stopt.

Niet iedereen zoekt hetzelfde.

En niet iedereen zoekt om dezelfde reden.

We zoeken allemaal.

Dat is menselijk.

Maar wie vanuit overleving leeft, zoekt niet alleen om iets te begrijpen.

Zo kunnen twee mensen precies hetzelfde boek lezen.

De één leest om iets te begrijpen.

De ander leest met de hoop dat dit hem eindelijk brengt waar hij wil zijn.

Hetzelfde boek.

Twee verschillende vertrekpunten.

Volwassen worden verandert niet vanzelf het vertrekpunt van waaruit iemand zoekt. Alleen de vorm verandert.

Het antwoord bracht niet wat de overleving hoopte te vinden.

Dus beweegt zij verder.

Op zoek naar iets anders.

In de hoop dat het dáár wel ligt.

Een opleiding.

Een nieuwe methode.

Een spirituele stroming.

Een andere therapeut.

Een nieuwe relatie.

Wat het ook is...

Steeds opnieuw leeft de hoop op dat dit het eindelijk zal zijn.

En bijna ongemerkt verschuift de aandacht van wat iets is, naar wat het moet opleveren.

Nog voordat de eerste stap gezet is, wil de overleving al bij het einde zijn.

Als ik deze relatie beëindig...

Als ik mijn trauma verwerkt heb...

Als ik de juiste diagnose krijg...

Als ik de juiste therapie vind...

Als ik mezelf gevonden heb...

Pass en...

Ben ik gelukkig.

Dan is er rust.

Dan is het klaar.

Dan begint mijn echte leven.

En juist daardoor kan bijna alles meer gaan betekenen dan het werkelijk is.

Een relatie.

Een verklaring.

Een diagnose.

Een therapie.

Een methode.

Reparatie.

Zelfs liefde, waarheid, bewustzijn en spiritualiteit.

Een diagnose kan helderheid geven.

Maar zij kan ook de plek worden waarin iemand zichzelf volledig vastlegt.

Een therapie kan ondersteunen.

Maar zij kan ook de plek worden waarvan iemand verwacht dat hij zich daarna nooit meer zo hoeft te voelen.

Een relatie kan liefde brengen.

Maar zij kan ook de plek worden waar iemand hoopt alsnog alles te ontvangen wat ooit ontbrak.

Spiritualiteit kan verdiepen.

Maar zij kan ook de volgende plek worden waar iemand hoopt nooit meer pijn, angst of leegte te hoeven voelen.

Het gaat niet alleen om wat iemand vindt.

Het gaat om de hoop die erop komt te rusten.

Zelfs herstel kan de volgende eindoplossing worden.

En dan verschijnt er opnieuw pijn.

Van angst.

Of verdriet.

Ik ben er nog niet.

Ik heb gefaald.

Het heeft niet gewerkt.

Ik dacht dat dit mij eruit zou halen.

De overleving kijkt ook naar herstel zoals zij naar alles kijkt.

Maar herstel beweegt niet volgens de logica van de overleving.

Herstel begint niet bij een eindoplossing.

Het begint bij de ruimte waarin iemand weer aanwezig kan zijn.

Een natuurlijke beweging kent geen eindpunt.

Een rivier stroomt niet om ergens klaar te zijn.

Een boom groeit niet om ooit uitontwikkeld te raken.

Het leven beweegt.