Wat ik pas veel later begreep

 Wat ik pas veel later begreep, is dat de stiltebehandeling nooit over mij ging.

Mijn moeder deed dit niet omdat ik slecht was.

Niet omdat ik te veel was.

Niet omdat ik geen liefde waard was.

Ze deed wat ze zelf geleerd had.

Wat haar eigen pijn, onmacht en emotionele onderontwikkeling toelieten.

Sommige ouders hebben nooit geleerd hoe ze met emoties, conflicten of overweldiging kunnen omgaan. Niet omdat ze slechte mensen zijn, maar omdat er delen in hen zijn die zelf nooit volwassen zijn geworden. En wanneer die pijn wordt geraakt, trekken ze zich terug, sluiten ze zich af of straffen ze met stilte.

Niet vanuit kracht.

Maar vanuit onmacht.

Alleen weet een kind dat niet.

Een kind maakt van het gedrag van zijn ouders altijd een verhaal over zichzelf.

Dus ik leerde niet dat mijn moeder overweldigd was.

Ik leerde dat ik te veel was.

Ik leerde niet dat zij zichzelf niet kon dragen.

Ik leerde dat ik niet besta.

En dat zijn overtuigingen die diep in een zenuwstelsel terechtkomen.

Jaren later mocht ik iets leren wat mijn leven heeft veranderd.

Dat de manier waarop iemand anders met mij omgaat, uiteindelijk altijd iets vertelt over hun binnenwereld, niet over mijn waarde.

Dat afwijzing niet automatisch betekent dat ik iets verkeerd heb gedaan.

Dat stilte van de ander niet betekent dat ik niet besta.

Dat ik mezelf niet meer hoef te verlaten wanneer iemand anders afstand neemt.

En misschien is dat vandaag wel mijn grootste kracht.

Niet dat mensen mij nooit meer kwetsen.

Maar dat ik niet langer hun gedrag gebruik als bewijs tegen mezelf.

Dat ik geen oordeel meer hoef te hebben.

Omdat ik zie.

Omdat ik begrijp.

Omdat ik weet dat pijn zich vaak doorgeeft totdat iemand bewust genoeg wordt om te zeggen:

"Het stopt bij mij."

En misschien is dat wel wat heling werkelijk is.

Niet dat het verleden nooit heeft bestaan.

Maar dat het niet langer bepaalt wie jij bent.