Voor veel mensen voelt een grens stellen niet als zelfzorg

 Voor veel mensen voelt een grens stellen niet als zelfzorg.

Het voelt als iemand teleurstellen.

Als egoïstisch zijn.

Als de sfeer verpesten.

Als liefde verliezen.

Want als je als kind leerde dat nee zeggen spanning gaf, dat behoeften lastig waren, of dat verbinding afhing van hoe goed jij je aanpaste…

dan heeft je zenuwstelsel iets heel belangrijks geleerd:

"Jezelf zijn is gevaarlijk."

Dus leer je te pleasen.

Te geven.

Te begrijpen.

Te slikken.

Te verdragen.

Niet omdat je zwak bent.

Maar omdat een kind altijd zal kiezen voor verbinding, zelfs als het daarvoor zichzelf moet verlaten.

En dat patroon neem je mee.

Totdat je als volwassene voelt dat er iets wringt.

Dat je moe wordt.

Dat je lichaam spanning vasthoudt.

Dat er een stille boosheid in je leeft.

Niet omdat je te weinig geeft.

Maar omdat je jezelf te vaak bent kwijtgeraakt.

Wat ik heb geleerd, is dat grenzen niet beginnen alleen met de juiste woorden.

Ze beginnen met jezelf serieus nemen.

Met voelen wanneer iets niet klopt.

Met jezelf niet langer overtuigen dat het wel meevalt.

Met niet meer over je eigen behoeften heen stappen om de ander comfortabel te houden.

En ja, dat kan schuldgevoel geven.

Maar schuldgevoel betekent niet dat je iets verkeerd doet.

Het betekent vaak dat je iets anders doet dan je vroeger gewend was.

Grenzen zijn geen muren.

Ze zijn een liefdevolle manier om te zeggen:

"Ik wil de verbinding met jou niet verliezen… maar ook niet langer die met mezelf."