Monoloog van een narcist in scheiding
Monoloog van een narcist in scheiding
“Ik wil helemaal niet veel…”
Alleen het huis.
De auto.
De spaarrekening.
De inboedel.
De hond.
De barbecue.
De koffiemachine.
En als het even kan ook jouw rust, energie en waardigheid.
Maar verder ben ik echt heel redelijk.
Iedereen noemt me hebberig.
Onzin.
Ik ben gewoon buitengewoon goed in het herkennen van spullen die eigenlijk van mij horen te zijn.
Waarom genoegen nemen met de helft als je ook op alles kunt azen?
Onderhandelen is gewoon net zo lang doorgaan tot de ander murw is.
Dat heet volgens mij “winnen”.
Iedereen krijgt een ander verhaal.
De advocaat krijgt de redelijke versie.
De familie krijgt de zielige versie.
Vrienden krijgen de heldenversie.
En als iemand de feiten kent…
…dan is die ineens toxisch.
Geld?
Dat is geen betaalmiddel.
Dat is liefde.
Status.
Controle.
En het liefst van iemand anders.
Een pakje sigaretten kopen?
Waarom zou ik?
Er is altijd wel iemand die er nog eentje heeft.
Mijn pakje is namelijk al jaren “net leeg”.
En als niemand me meer een sigaret geeft…
…rook ik desnoods bananenbladeren.
Dan geef ik daarna gewoon iemand anders de schuld van de rook.
En zodra verantwoordelijkheid in beeld komt…
begint seizoen 27 van:
“Waarom het eigenlijk niet mijn schuld is.”
Trauma.
Stress.
Misverstanden.
Mercurius.
Alles komt voorbij.
Laat één ding duidelijk zijn:
PTSS en andere psychische aandoeningen zijn serieus en verdienen begrip en behandeling.
Maar een diagnose is geen vrijbrief voor manipulatie, gaslighting, liegen of respectloos gedrag.
Een verklaring is geen excuus.
Dus ja…
Ik wil het huis.
De auto.
Het geld.
De spullen.
De aandacht.
De sympathie.
En het liefst ook nog applaus.
Want volgens mij draait het universum om mij.
Naschrift
Satire is vaak grappig omdat er een kern van herkenning in zit.
Dit verhaal is geïnspireerd door ervaringen uit het echte leven.
En nee…
het verhaal is nog niet afgelopen.
Reacties
Een reactie posten