Opgevoed worden door een narcistische moeder is bijna onbegrijpelijk

 Opgevoed worden door een narcistische moeder is bijna onbegrijpelijk. Het duurt vaak bijna vijfentwintig jaar voordat je beseft hoe diep dysfunctioneel je eigen jeugd eigenlijk was.

Je hebt je hele jeugd geloofd dat het normaal was om constant op eieren te lopen. Normaal om hun emoties te reguleren, terwijl die van jezelf er niet toe deden. Normaal om de ouderrol in de relatie op je te nemen. Normaal om je te verontschuldigen voor dingen die je niet eens had gedaan, alleen maar om de vrede te bewaren. En omdat je het nergens mee kon vergelijken, geloofde je gewoon dat het leven zo was.

Dan komt de dag dat je volwassen bent, in een therapiesessie zit of met een vriend praat. Je laat terloops iets uit je kindertijd ter sprake komen – en plotseling verandert de uitdrukking op het gezicht van de ander. Die blik van afschuw. Dat moment van: "Wacht eens even... wat?" En ineens realiseer je je: Nee, het was niet normaal dat je moeder met je concurreerde. Dat ze je een schuldgevoel gaf als je grenzen stelde. Dat alles altijd om haar draaide. Dat ze je strafte met stilte of woede als je niet "perfect" was.

De manipulatie was zo effectief dat je het niet eens doorhad. Je dacht dat jij het probleem was. Te gevoelig. Te moeilijk. Te veel. Maar zij was het die, lang voor je tiende verjaardag, jou de schuld gaf van haar emotionele instabiliteit.

En vandaag besteed je je tijd aan het verwerken van tientallen jaren aan pijn. Je beseft dat je constante behoefte om iedereen tevreden te stellen, je zelfvertwijfel en je moeite om jezelf te vertrouwen – het komt allemaal voort uit deze relatie.

Soms duurt het vijfentwintig jaar om de waarheid te beseffen. En een leven lang om ervan te herstellen.