De moederwond

 De moederwond gaat niet alleen over wat je moeder deed. Ze gaat ook over wat zij nooit heeft ontvangen.

Ze gaf door wat ze zelf had meegekregen.

Niet altijd met woorden.

Maar in de overtuigingen die ze onbewust droeg.

Dat je sterk moet zijn.

Dat je niet te veel mag voelen.

Dat je eerst moet geven voor je mag ontvangen.

Dat liefde verdiend moet worden.

Dat rust luiheid is.

Dat behoeften lastig zijn.

Dat jezelf wegcijferen normaal is.

Niet omdat ze je pijn wilde doen.

Maar omdat zij vaak niet méér kon geven dan wat ze zelf had leren kennen.

En zij leerde het weer van haar moeder.

Zo worden patronen generaties lang doorgegeven.

Niet vanuit kwaadheid.

Maar vanuit bewusteloosheid.

Totdat iemand begint te voelen wat generaties lang werd weggeduwd.

Totdat iemand vragen begint te stellen.

Totdat iemand de moed heeft om niet langer automatisch door te geven wat ooit vanzelfsprekend leek.

Misschien ben jij die persoon.

Niet om je moeder te veroordelen.

Niet om schuldigen aan te wijzen.

Maar omdat liefde soms betekent dat je eerlijk durft te kijken.

Dat je rouwt om wat er ontbrak.

Dat je verantwoordelijkheid neemt voor wat jij wél kunt veranderen.

Dat je jezelf geeft wat generaties voor jou misschien nooit hebben ontvangen.

Ik geloof dat een intergenerationeel patroon doorbreken één van de stilste en moedigste vormen van liefde is.

Want vaak doe je het niet alleen voor jezelf.

Je doet het voor het kind dat je ooit was.

En voor alles wat na jou komt.

De moederwond wordt niet doorgegeven omdat er geen liefde was. Ze wordt doorgegeven omdat niemand wist hoe het anders kon.

En misschien is de meest liefdevolle zin die een cycle breaker ooit kan uitspreken:

"Het stopt bij mij."