Over de regenboog

 Beginnen bij het begin en niet ergens halverwege. Het is een diepgeworteld patroon wat zich op dit moment bij mij openbaart.

Ik heb mezelf aangeleerd om te doen alsof ik het allemaal wel weet. Om de inleiding snel door te lezen, zodat ik eindelijk eens met het echte werk kan gaan starten. Denk bijvoorbeeld aan een cursus met een thema waar ik al wat ervaring in heb.
Of het idee van een solo vakantie in Schotland waarin ik in m’n eentje wil gaan hiken. Want ja, ik wandel wel vaker (door het bos) en ben ook al alleen op vakantie geweest (lees: 3x een stilte weekend).

En dan de energetische behandelingen die ik weer wil gaan geven na 6 jaar en niet eerst weer even de basis oefen, maar direct de diepte in wil gaan omdat de behandeling zoveel aan de oppervlakte brengt. Zonder echte basis begin je niks of bouw je iets uit of op vanaf een wankel fundament. Ik sla stappen over en wil te snel.

Neeeee, ik weet het allemaal wel. Ik kan het allemaal allang, joh.
Na meerdere schaduwwerk sessies, ga ik zelfstandig de vervolgcursus schaduwwerk doen. Ik sla modules over want ja ‘been there, done that’. En zo wordt ik halverwege de cursus bevestigd in mijn belemmerende overtuiging dat ik niet zelfstandig kan werken en dat ik het helemaal niet snap.

Wat is dit patroon dan precies? En wat als ik het zou loslaten? Dan verlies ik aanzicht,. Val ik door de mand of word ik bestempeld als dom want ja, dat werd mij altijd gezegd. ‘Kijk, ik doe dit wel eventjes’ is een gedachte, zodat de wereld mij een schouderklop kan geven. En dus bluf ik mij erdoorheen zonder precies te weten hoe ik iets moet doen.

Bijzonder genoeg ook dat mijn bekken op dit moment instabiel zijn…….
Ik mag vertragen, beginnen bij het begin. En als ik iets niet snap of weet, dan is dat helemaal okay.

Iets leren gaat niet over alles meteen goed doen, maar over jezelf de ruimte geven om stap voor stap te groeien.