Moet jij ook al je hele leven horen dat je 'overgevoelig' bent?

 Moet jij ook al je hele leven horen dat je 'overgevoelig' bent?

Je zit aan de keukentafel en voelt de bui al hangen nog voordat er één woord is gezegd. Je moeder hoeft alleen maar op een bepaalde manier met haar bestek te rammelen of diep te zuchten, en je hart begint al sneller te kloppen. Je doet extra je best om normaal te doen, maar als je twee minuten later toch moet huilen omdat ze je afsnauwt, zegt ze verveeld: "Wat doe je toch weer overdreven, je kunt ook nergens tegen."

Deze zogenaamde 'overgevoeligheid' is in werkelijkheid een meesterlijk overlevingsmechanisme. Omdat je opgroeide in een onveilige omgeving waar de stemming van je moeder elk moment kon omslaan, ontwikkelde je extreem scherpe antennes om snel gevaar te kunnen detecteren. Je bent dus niet “gevoeliger” dan anderen; je lichaam deed precies wat het moest doen: hyperalert blijven zodat je precies wist wanneer je dekking moest zoeken voor haar woede of kille reactie.

Het goede nieuws is dat je die antennes nu mag gaan gebruiken voor jezelf, in plaats van voor haar. Een krachtige methode hiervoor is 'lichaams-validatie'. Telkens wanneer je voelt dat je 'heftig' reageert op iets of iemand, stop dan even en zeg hardop tegen jezelf: "Mijn lichaam merkt iets op dat vroeger gevaarlijk was, maar op dit moment ben ik veilig."

Door je reactie te zien als een pientere helper uit het verleden geef je je zenuwstelsel de erkenning die het vroeger nooit kreeg.

Er is niets mis met jou en je bent niet “overgevoelig”.